Κριτική

Σαμπρίνα

Από -

Αμέσως μετά το δραματικό «Θάλαμο Εξοντώσεως 17», ο οποίος χάρισε ένα Όσκαρ στον Γουίλιαμ Χόλντεν, σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής συνεργάζονται ξανά σε κάτι εντελώς διαφορετικό. Διασκευάζοντας το πετυχημένο θεατρικό «Sabrina fair» του Σάμουελ Τέιλορ, σεναριογράφου τού «Δεσμώτη του Ιλίγγου», ο Μπίλι Γουάιλντερ επιστρέφει στο κομψό, αέρινο πνεύμα των πρώτων ταινιών του και σκηνοθετεί μια ανάλαφρη κομεντί – σάτιρα της ελαφρόμυαλης και άπληστης «νέας τάξης (επιχειρηματικών) πραγμάτων», βασισμένη στην κλασική ιστορία της Σταχτοπούτας.

Η κόρη του σοφέρ των Λάραμπι είναι ερωτευμένη από μικρή με τον Ντέιβιντ, το νεότερο, επιπόλαιο και πλέιμποϊ γιο της πάμπλουτης οικογένειας, ο οποίος την αγνοεί εντελώς. Οι ρόλοι όμως θα αλλάξουν όταν εκείνη, μια όμορφη γυναίκα πλέον, επιστρέψει από τις σπουδές της στο Παρίσι. Άθελά του, στη σχέση τους θα παρέμβει ο μεγαλύτερος, εργασιομανής αδελφός Λάινους Λάραμπι, ο οποίος θα γοητευτεί κι αυτός από τη σικάτη Σαμπρίνα.

Ερωτικές επιθυμίες οι οποίες διασταυρώνονται με αναπάντεχο τρόπο, κοινωνικά στερεότυπα που σαρκάζονται ξεκαρδιστικά και πανέξυπνες ατάκες που «σφάζουν με το βαμβάκι» μπλέκουν σε ένα απολαυστικό γαϊτανάκι (Χρυσή Σφαίρα σεναρίου), υπόδειγμα ενός συναρπαστικού χολιγουντιανού σινεμά του παλιού καλού καιρού. Τότε που δημιουργοί σαν τον Μπίλι Γουάιλντερ αφηγούνταν κινηματογραφικά παραμύθια γεμάτα γοητευτικούς χαρακτήρες, ευρηματική πλοκή, διακριτικές, μα εύστοχες αναφορές στην εκτός οθόνης πραγματικότητα και αποσπούσαν ερμηνείες σαν αυτή της 25χρονης τότε Όντρεϊ Χέπμπορν (μια από τις έξι οσκαρικές υποψηφιότητες της ταινίας). Η μελαγχολική γοητεία του ασπρόμαυρου παραμένει διαχρονική και η σύγκριση με το άψυχο, παντελώς απογοητευτικό ριμέικ του 1995 με τους Χάρισον Φορντ, Γκρεγκ Κινίαρ και Τζούλια Όρμοντ, δια χειρός Σίντνεϊ Πόλακ, είναι αποκαλυπτική.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά