Κριτική

Salvo

Από -

Ο Σάλβο είναι ο νεαρός μπράβος ενός μαφιόζου, ο οποίος αναλαμβάνει να βγάλει από τη μέση έναν αντίπαλό του. «Μάρτυρας» της δολοφονίας είναι η τυφλή αδελφή του θύματος, στην οποία ο Σάλβο χαρίζει τη ζωή κρύβοντας την αλήθεια από το αφεντικό του. Λιτό αστυνομικό θρίλερ που ρίχνει το βάρος του στους χαρακτήρες και κέρδισε το βραβείο της Εβδομάδας Κριτικής του Φεστιβάλ Κανών.

Eκτός από υποκοριστικό του Σαλβατόρε, Salvo στα ιταλικά είναι και ο σωσμένος. Με ήρωα έναν Σάλβο λοιπόν, η ταινία των Γκρασαντόνια και Πιάτσα μιλάει για μια διπλή σωτηρία, τυλιγμένη σε μια μελοδραματική όσο κι ελαφρά μεταφυσική χροιά. Το κινηματογραφικό της ύφος, παρόλα αυτά, είναι στεγνά ρεαλιστικό, καθώς η δράση ξεκινά κιόλας από την πρώτη σκηνή, με το αμάξι ενός μαφιόζου και του μπράβου του να προσπαθεί να ξεφύγει από μια ενέδρα θανάτου. Χάρη στην αποφασιστικότητα του Σάλβο θα τα καταφέρει και αμέσως μετά­ αυτός θα αναλάβει να βγάλει από τη μέση τον άνθρωπο που διέταξε την ενέδρα. «Μάρτυρας» της δολοφονίας του όμως θα γίνει­ η τυφλή αδερφή του θύματος Ρίτα, η οποία βλέπει αμυδρά για πρώτη φορά στη ζωή της όταν ακουμπά το πρόσωπο του Σάλβο.
Αρχικά αμήχανος, ο νεαρός μπράβος αποφασίζει να της χαρίσει τη ζωή, κρύβοντας την αλήθεια από το αφεντικό του. Εμποτίζοντας μια βίαιη γκανγκ­στερική περιπέτεια με τα στοιχεία ενός συγκινητικού μελο­δράματος, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σισιλιάνικου διδύμου φέρνει σε αντιπαράθεση­ δύο ξεχωριστούς κόσμους, δουλεύοντας αντιστικτικά πάνω στις έννοιες του φωτός και του σκοταδιού. Καθώς ο Σάλβο και η Ρίτα­ περιφέρονται σαν παγιδευμένοι σε δαίδαλο στο σπίτι του γκάνγκστερ (εξαιρετικά κινηματογραφημένη σεκάνς), συνειδητοποιούμε ότι πρόκειται για δύο τυφλούς ήρωες. ο ένας σωματικά και ο άλλος ηθικά.
Και όταν έρχονται σε επαφή μεταξύ τους, αγγίζοντας ο ένας το πρόσωπο του άλλου, μια (θεία;) χάρη τούς δίνει τη δυνατότητα­ να επιλέξουν: θα σώσουν αυτόν­ που έχουν απέναντί τους –μαζί και τον εαυτό τους– ή όχι; Θα ανοίξουν τα μάτια τους ή θα παραμείνουν στο σκοτάδι; Πάνω σε αυτήν την απλή πλοκή (μα ωραία ιδέα), το φιλμ κρατά­ αποστάσεις­ από τα δακρύβρεχτα συναισθήματα, εστιάζει στα διλήμματα των χαρακτήρων του, επιμένει στην κινηματογραφική­ ουσία. Δεν πάει μακριά, αλλά πάει στα σίγουρα, με πυξίδα μια πολύτιμη­ αμεσότητα που του χάρισε το βραβείο της Εβδομάδας ­Κριτικής του περσινού Φεστιβάλ ­Κανών.

Ιταλία. 2013. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: FILMTRADE.

Σχετικά Θέματα