Συνέντευξη

Ρούπερτ Έβερετ: «Ο Όσκαρ Ουάιλντ ήταν ένας παθιασμένος περφόμερ με υπέροχες ατέλειες»

Από -

Ο διάσημος Βρετανός ηθοποιός βρέθηκε στην Αθήνα και μας μίλησε για τον «Ευτυχισμένο Όσκαρ», έργο ζωής στο οποίο σκηνοθετεί, υπογράφει το σενάριο, αλλά και ενσαρκώνει τον άνθρωπο που άφησε εποχή με το ανεπανάληπτο συγγραφικό του έργο.

Είναι παράξενο πως χρειάστηκαν τόσα χρόνια για να ολοκληρώσετε την ταινία. Δε θα έπρεπε μόνο η αναφορά στον Όσκαρ Ουάιλντ να αρκεί για να βρεθεί χρηματοδότηση;
Πιστεύω πως ναι, αλλά πλέον οι ταινίες γυρίζονται με μεγάλες προσπάθειες. Η κατάσταση έχει δυσκολέψει και τα χρήματα δίνονται με το σταγονόμετρο. Σε έναν τέλειο κόσμο θα ήταν πανεύκολο για οποιονδήποτε να συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσό για μια τέτοια ταινία.

Τι ήταν εκείνο που σας προσέλκυσε ώστε να δώσετε έμφαση στα τελευταία χρόνια της ζωής του Ουάιλντ;
Κυρίως το γεγονός πως όλες οι άλλες ταινίες που ασχολήθηκαν με τη ζωή του πάντα σταματούσαν στο σημείο που έμπαινε φυλακή. Έτσι κατά μία έννοια ήθελα να ασχοληθώ με ένα κινηματογραφικά παρθένο πεδίο. Επίσης, ένιωθα πως οι προηγούμενες ταινίες ήταν άτολμες. Απέφευγαν να απεικονίσουν τον βίαιο τρόπο με τον οποίο η κοινωνία φέρθηκε στον Ουάιλντ μόνο και μόνο γιατί ήταν ομοφυλόφιλος. Εγώ ο ίδιος, ως ανοιχτά ομοφυλόφιλος και κομμάτι της βιομηχανίας του θεάματος όπου άνηκε και ο Ουάιλντ, θεώρησα πως έπρεπε με την ταινία μου να επιμείνω σε αυτά τα δύο σημεία.

«Η απόδοση χάριτος υποδηλώνει την αναγνώριση μιας προηγούμενης εγκληματικής πράξης. Πρόκειται για μια εντελώς αυθάδικη κίνηση.»

Έχετε ασχοληθεί στο μέγιστο βαθμό με τη δημόσια, πνευματική και ιδιωτική ζωή του Ουάιλντ. Υπήρξε κάτι που σας δυσκόλεψε κατά την ενσάρκωσή του στην ταινία;
Όχι ιδιαίτερα, και υπάρχει μια απλή εξήγηση για αυτό. Πίστευα ακράδαντα πως τον γνώριζα εξαιρετικά καλά. Θεωρούσα ότι τον αντικρίζω με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από τους υπόλοιπους. Αυτό με βοήθησε πολύ κατά τη συγγραφή του σεναρίου. Πρέπει δε να σου πω πως είναι φανταστικό να γράφεις γνωρίζοντας πως εσύ θα είσαι μπροστά από την κάμερα. Απελευθερώνεσαι και μπορείς να φέρεις μια σκηνή στα μέτρα σου εκμεταλλευόμενος πλήρως τις δυνατότητές σου σαν ηθοποιός.
Για αυτούς τους λόγους πιστεύω πως «ο δικός μου» Όσκαρ Ουάιλντ είναι ο καλύτερος και πιο πιστός στον πραγματικό. Όταν τον υποδύθηκαν οι Πίτερ Φιντς και Ρόμπερτ Μόρλεϊ στα '60s (σ.σ: στις ταινίες «The Trials of Oscar Wilde» & «Oscar Wilde» αντίστοιχα), η ομοφυλοφιλία ήταν ακόμη παράνομη. Άρα στις ταινίες τους ο Ουάιλντ αποδίδεται με μια ασφάλεια και απόσταση ενδεικτική της εποχής. Ακόμα και στην ταινία με τον Στίβεν Φράι (σ.σ.: «Η Ταραγμένη Ζωή του Όσκαρ Ουάιλντ»), το πορτραίτο του είναι σοβαροφανές και προσεκτικά φτιαγμένο. Στο μυαλό μου, όμως, δεν τον είχα φανταστεί καθόλου έτσι, για μένα ήταν ένας παθιασμένος περφόμερ με υπέροχες ατέλειες.

Ακόμα και έτσι όμως, ένας ανοιχτά ομοφυλόφιλος Όσκαρ Ουάιλντ στη σκοτεινή αίθουσα δεν αντανακλά απαραίτητα μια κοινωνία περισσότερο ανεκτική...
Βεβαίως και όχι, σε μεγάλο μέρος του πλανήτη το να είσαι ομοφυλόφιλος είναι μάχη ζωής και θανάτου. Για αυτό βρίσκω την ιστορία του Όσκαρ Ουάιλντ τρομερά επίκαιρη. Πιστεύω μάλιστα πως ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει τίποτα από τότε. Εξακολουθούμε να αντιλαμβανόμαστε τη σεξουαλικότητα ως το πιο σημαντικό πράγμα του κόσμου... Είναι πραγματικά παράξενο.

Θα πρέπει λοιπόν να φέρνει πικρία η τόσο καθυστερημένη απόδοση χάριτος στους Βρετανούς που είχαν καταδικαστεί με το νόμο περί ομοφυλοφιλίας...
Πάρα πολύ μεγάλη πικρία! Η απόδοση χάριτος υποδηλώνει την αναγνώριση μιας προηγούμενης εγκληματικής πράξης. Πρόκειται για μια εντελώς αυθάδικη κίνηση.

Ποια είναι η προσωπική σας εντύπωση για τον Ουάιλντ; Ήταν μια τραγική φιγούρα η οποία αδυνατούσε να προφυλάξει τον εαυτό της;
Πιστεύω ότι είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, ένα είδος κλόουν. Κατάφερε ως άνθρωπος να κρατήσει την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στο οδυνηρό και το ξεκαρδιστικό. Την ίδια στιγμή είχε ένα απίστευτο ταλέντο να προσαρμόζεται σε κάθε περιβάλλον. Είχε μια άσβεστη όρεξη για τη ζωή, τον έρωτα και το πικρό χιούμορ. Εκτίμησα όμως πραγματικά το γεγονός ότι δεν παρίστανε ποτέ το θύμα.

Ακούγεται κάποια στιγμή στην ταινία η φράση: «το φυσικό περιβάλλον των υποκριτών είναι η Αγγλία». Το πιστεύετε αυτό;
Ολόψυχα! (γέλια) Είναι μια φράση που δεν έχει πει ο Ουάιλντ αλλά θα ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του.

Πώς διατηρήσατε τις ισορροπίες όντας για πρώτη φορά πίσω από την κάμερα, ενώ την ίδια στιγμή έπρεπε να υποδυθείτε έναν τόσο σημαντικό ρόλο;
Είχα τη βοήθεια του Τζον Κόνροϊ, ενός εξαιρετικού διευθυντή φωτογραφίας με τον οποίο αντιληφθήκαμε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο την αισθητική της ταινίας. Με βοήθησε αφάνταστα. Το παράξενο ήταν πως δούλευα καλύτερα όταν γύριζα σκηνές στις οποίες έπαιζα κιόλας, γιατί, χωρίς να γνωρίζω πώς, είχα καλύτερη αντίληψη του χώρου και των πλανών. Απόλαυσα κάθε στιγμή των γυρισμάτων.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας «Ευτυχισμένος Όσκαρ»:

Σχετικά Θέματα