Κριτική

Respect

Από -

Έχοντας χαρακτηριστεί «βασίλισσα της σόουλ» και «φωνή του αιώνα», με 18 βραβεία Γκράμι και δυναμική παρουσία στο αφροαμερικανικό κίνημα, η Αρίθα Φράνκλιν είναι μια από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες της αγγλόφωνης μουσικής του προηγούμενου αιώνα. Η πορεία της από το Μέμφις, όπου γεννήθηκε το 1942, και το Ντιτρόιτ, όπου ενηλικιώθηκε, ως τη θριαμβευτική καταξίωσή της ήταν αναπόφευκτα τρικυμιώδης (όπως κάθε Αφροαμερικάνας στη μεταπολεμική Αμερική), ιδανική για ένα βιογραφικό δράμα με άφθονη μουσική και κοινωνικές αναφορές.

Το εγχείρημα ανέλαβαν η σεναριογράφος Τρέισι Σκοτ Γουίλσον (του τηλεοπτικού «The Americans»), από μια αρχική ιδέα της Κάλι Κούρι («Θέλμα και Λουίζ»), και η πρωτοεμφανιζόμενη Νοτιοαφρικάνα σκηνοθέτιδα Λάισλ Τόμι, με θητεία στο Μπρόντγουεϊ. Η ταινία τους μας μεταφέρει στο Ντιτρόιτ του 1952, όταν η μητέρα της δεκάχρονης Αρίθα Μπάρμπαρα, πιανίστα και τραγουδίστρια, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή, και μια ταραγμένη, περίπλοκη σχέση ανάμεσα στην προικισμένη με ξεχωριστή φωνή μικρή, τον αυταρχικό πατέρα της, διάσημο ιεροκήρυκα Σι Ελ Φράνκλιν, και τη μουσική γκόσπελ ξεκινά. Οι τίτλοι τέλους θα πέσουν καθώς η σούπερ σταρ Αρίθα τραγουδά 20 χρόνια αργότερα το «Amazing Grace», επιστρέφοντας στις θρησκευτικές και βαθιά αφροαμερικανικές ρίζες της, οι οποίες για την ταινία αποτελούν την κινητήριο δύναμη αυτής της χαρισματικής προσωπικότητας.

Οι παραπάνω ιδέες διασταυρώνονται στη μεγαλύτερη επιτυχία της Φράνκλιν «Respect», αίτημα σεβασμού που αφορά κάθε γυναίκα και κάθε Αφροαμερικανό. Η ταινία της Τόμι τις συνδυάζει απλοϊκά, σε ένα ξεχειλωμένο biopic που μοιάζει περισσότερο με συρραφή σκηνών παρά με ορθογραφημένο κινηματογραφικό success story. Διαθέτει όμως ως κινητήριο δύναμή του τη σαρωτική Τζένιφερ Χάντσον («Dreamgirls»), σε μια ακόμα οσκαρικού βεληνεκούς ερμηνεία.

ΗΠΑ, Καναδάς. 2021. Διάρκεια: 145΄. Διανομή: TULIP.

banner