Κριτική

Ραντεβού στο Belle Epoque

Από -

Μπορούμε άραγε να ξαναεφεύρουμε τη ζωή μας; Στις δυσκολότερες στιγμές τους οι άνθρωποι συνηθίζουν να επιστρέφουν στην ασφάλεια των αγαπημένων αναμνήσεών τους, ζητώντας καταφύγιο σε κάτι οικείο, προστατευμένο και «αδιασάλευτο». Μερικές φορές αυτό είναι και το σημείο της επανεκκίνησής τους. Ο Νικολά Μπεντός («Ο Κύριος και η Κυρία Αντελμάν») θέλει να ακολουθήσει εις βάθος αυτήν τη θεραπευτική διαδρομή, χωρίς όμως κοινωνιολογικές ή ψυχαναλυτικές αναφορές. Ανάλαφρος αλλά και… Γάλλος (η διάθεση για μεταμοντέρνο σχόλιο είναι αναπόφευκτη), στήνει μια ζεστή δραματική κομεντί πάνω στην απρόσμενη ευκαιρία που μπορεί να προσφέρει η σύγχρονη εποχή στα σκηνοθετημένα ταξίδια στο παρελθόν.

Μια τέτοια επιχείρηση λοιπόν διοργανώνει επί (παχυλή) αμοιβή θεματικές βραδιές ιστορικής αναπαράστασης, κι έτσι όταν ο 60χρονος Βικτόρ, πρώην διάσημος κομίστας τον οποίο η γυναίκα του διώχνει από το σπίτι, ανακαλύπτει την ύπαρξή της, βρίσκει έναν ιντριγκαδόρικο τρόπο απόδρασης από τη μίζερη πραγματικότητα. Παραγγέλνει την ανασύσταση του μπαρ «Belle Epoque» στη Λιόν του 1974, και συγκεκριμένα την ημέρα που πρωτογνώρισε εκεί τη σύζυγό του.

Νέοι καιροί και νέα ήθη έναντι παλιών, δοκιμασμένων μα ξεπερασμένων πλέον συμπεριφορών, αληθινή ανθρώπινη επαφή απέναντι σε μια κατασκευασμένη πραγματικότητα που προσποιείται αληθινό συναίσθημα. Ο Μπεντός διαλέγει εύκολα όσο και χαριτωμένα στρατόπεδο, ρίχνοντας μια χούφτα από ζωντανούς χαρακτήρες (συγκινητικότερος όλων ο Βικτόρ του Ντανιέλ Οτέιγ) σε μια αισθηματική περιπέτεια, στημένη σαν διασκεδαστικό παιχνίδι, την οποία τόσο ο σκηνοθέτης όσο και οι ρολίστες της νομίζουν πως ελέγχουν απόλυτα. Διαψεύδονται φυσικά, «παγιδευμένοι» σε μια μονοκόμματη στις δραματικές στροφές της και με άτολμη κατάληξη δραμεντί, η οποία παίζει πολύ πιο μελωδικά τις κωμικές, σατιρικές νότες της.

Γαλλία. 2019. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: ROSEBUD.21 / SEVEN FILMS.