Κριτική

Πράσινη Θάλασσα

Από -

Χρόνια μετά το «Eduart» (2006), την τελευταία μυθοπλασία της, και αμέσως μετά το ντοκιμαντέρ «Οι Άγνωστοι Αθηναίοι» (2020), η Αγγελική Αντωνίου ακολουθεί με το φακό της έναν ακόμα πλάνητα. Την αμνησιακή Άννα, η οποία θυμάται μόνο το μικρό της όνομα και πως ξέρει να μαγειρεύει. Περιπλανώμενη, φτάνει σε μια λαϊκή παραθαλάσσια ταβέρνα που ανήκει στον μοναχικό Ρούλα (από το… Χάρης), ο οποίος της προσφέρει δουλειά και φιλοξενία. Τα φαγητά της γοητεύουν τους λιγοστούς πελάτες, ένας ηλικιωμένος ζωγράφος προστίθεται στη ζεστή παρέα και καθώς η Άννα αγωνίζεται να ξαναθυμηθεί το παρελθόν της, ο Ρούλα πέφτει τυχαία πάνω στην «Πράσινη θάλασσα» και ανακαλύπτει την πραγματική ταυτότητά της.

Βασισμένο στο μυθιστόρημα της Ευγενίας Φακίνου «Για να δει τη θάλασσα», το μινιμαλιστικό δράμα χαρακτήρων της Αντωνίου σχολιάζει τρυφερά την ανάγκη για ανθρώπινη επικοινωνία, μέσα από την οποία ο καθένας αναζητά την αληθινή ταυτότητά του. Κι αν στη μια μεριά του κινηματογραφικού κάδρου στέκεται η Άννα, ψάχνοντας ένα παρελθόν-οδηγό για το αβέβαιο μέλλον της, στην άλλη περιμένει ο Ρούλα, τραυματισμένος από ένα χθες το οποίο θέλει να ξεχάσει, προχωρώντας σε ένα αύριο που τώρα πια, με την Άννα και τους ευχαριστημένους πελάτες, μοιάζει αισιόδοξα υποσχόμενο.

Σινεμά χαρακτήρων και αφηγηματικής οικονομίας, η «Πράσινη Θάλασσα» διεκπεραιώνει στιλάτα και χωρίς αναταράξεις μια επίπεδη ιστορία, η οποία όμως δεν αρπάζει ποτέ φωτιά. Το μυστήριό της είναι ισχνό, δραματικά χλιαρό και το όποιο σασπένς σχεδόν υποτονικό. Σοφή η παραχώρηση ελεύθερου πεδίου στο εξαιρετικό πρωταγωνιστικό της δίδυμο (Παπούλια και Τσορτέκης μακριά από κάθε γνωστή ευκολία), πλαισιωμένο από σχηματικούς δεύτερους ρόλους και μερικούς ναΐφ συμβολισμούς.

Ελλάδα, Γερμανία. 2020. Διάρκεια: 95΄. Διανομή: FILMTRADE.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα