Κριτική

Πού Χάθηκες, Μπερναντέτ

Από -

Οι ταινίες του απρόβλεπτου Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ («Ένα Σχολείο Πολύ Ροκ», «Μεγαλώνοντας», «Πριν τα Μεσάνυχτα») είναι γεμάτες ανθρώπους που προσπαθούν να συμφιλιωθούν με το περιβάλλον τους, φυσικό και ψυχολογικό, μέσα από μια διαδικασία – συνήθως καθυστερημένης – ενηλικίωσης. Κάτι ανάλογο με αυτό που συμβαίνει στην Μπερναντέτ Φοξ, διάσημη και πρωτοπόρα αρχιτεκτόνισσα στα νιάτα της, η οποία τα τελευταία χρόνια έχει απομονωθεί σε ένα παλιό αρχοντικό και μια ήρεμη οικογενειακή ζωή στο Σιάτλ.

Νευρωτική και αγοραφοβική, βιώνει μια βαριά κατάθλιψη από την έλλειψη δημιουργικότητας, προκαλώντας με την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της όλο και μεγαλύτερα προβλήματα στους ανθρώπους γύρω της. Μόνον η 13χρονη κόρη της μοιάζει να την καταλαβαίνει, έτσι όταν η Μπερναντέτ εξαφανίζεται πριν από ένα προγραμματισμένο οικογενειακό ταξίδι στην Ανταρκτική, εκείνη είναι πεπεισμένη πως η μητέρα της έχει φύγει μόνη της για τον Νότιο Πόλο. Δεν αργεί να πείσει γι’ αυτό τον εργασιομανή πατέρα της και μαζί ξεκινούν για να την εντοπίσουν.

Η χαρισματική παρουσία της Κέιτ Μπλάνσετ και η σκηνοθετική οξυδέρκεια του Λινκλέιτερ προσπαθούν, με μικρή επιτυχία, να μετατρέψουν ένα new age μπεστ σέλερ-αμερικανιά σε χαριτωμένη κομεντί. Το χιουμοριστικό μυθιστόρημα της τηλεοπτικής παραγωγού («Arrested development») και σεναριογράφου («Mad about you») Μαρία Σεμπλ βρίθει από σπιρτόζες ιδέες (η αφήγηση προχωράει μέσω τηλεφωνικών μηνυμάτων, mails, memos…), αλλά δεν περιέχει ούτε έναν αυθεντικό, καθημερινό χαρακτήρα ή κάποιο πραγματικά ενδιαφέρον ανθρώπινο πρόβλημα.

Μέσα από όλες τις μοντερνιές και τις εξυπνάδες, λοιπόν, αυτό που φιλτράρεται τελικά δεν είναι παρά μια κομφορμιστική και συγκαταβατική άποψη για την «προσωπική ευτυχία» (πόσο αμερικανική ιδέα…), την οικογενειακή γαλήνη και τη σχέση καλλιτεχνικής έκφρασης και αληθινής ζωής.

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 104΄. Διανομή: ODEON.

Σχετικά Θέματα