Κριτική

Πού να Κάνετε την Επόμενη Εισβολή

Από -

Αφού ο αμερικανικός στρατός αδυνατεί πλέον, ο Μάικλ Μουρ αποφασίζει να εισβάλει ο ίδιος σε μια σειρά από κράτη και να φέρει πίσω στις ΗΠΑ τους «εθνικούς θησαυρούς» τους: μια σειρά από ιδέες για έναν καλύτερο τρόπο ζωής. Απλοϊκός και δημαγωγικός, ο πανέξυπνος ντοκιμαντερίστας είναι ταυτόχρονα εφευρετικός, σαρκαστικός, οξύς και πολύ αστείος.

Μια σχολή ντοκιμαντέρ από μόνος του, ο οσκαρούχος Μάικλ Μουρ συνεχίζει ακάθεκτος να καυτηριάζει με το δικό του δημαγωγικό, χιουμοριστικό και πολιτικά φιλελεύθερο τρόπο τα κακώς κείμενα της σύγχρονης αμερικανικής πραγματικότητας. Έτσι, μετά τις καταγγελίες του κατά των εταιρικών και χρηματοπιστωτικών ασυδοσιών, της οπλοφορίας, της διαχείρισης της επίθεσης της 11ης Σεπτεμβρίου και του ιδιωτικού συστήματος υγείας, ο 62χρονος σινε-ακτιβιστής αποφασίζει να βελτιώσει τη ζωή των συμπατριωτών του υποκαθιστώντας τον… αμερικανικό στρατό.

«Αφού μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μετράμε μόνον ήττες και οι στρατιωτικές μας επιχειρήσεις ανά τον πλανήτη δεν έφεραν πίσω ούτε καν πετρέλαιο από το Ιράκ», λέει ο ίδιος, «το Πεντάγωνο ζήτησε απελπισμένο τη γνώμη μου. Αποφάσισα λοιπόν να εισβάλω εγώ προσωπικά σε όποια χώρα βρω μπροστά μου και να οικειοποιηθώ κάθε ιδέα που μπορεί να φανεί χρήσιμη στους συμπατριώτες μου».

Έτσι, αγκαλιά με μια κάμερα και την αστερόεσσα, αυτός ο φανταστικός στρατός του ενός ξεκινά να κατακτήσει τον κόσμο από την Ιταλία, διαπιστώνοντας έκπληκτος(;) πως οι Λατίνοι γείτονές μας δικαιούνται οκτώ συνολικά εβδομάδες άδειας μετ’ αποδοχών, 13ο μισθό και μεσημεριανό διάλειμμα για φαγητό. Καρφώνει τη σημαία του στο έδαφος και κάνει δική του την ιδέα, προχωρώντας στη Σλοβακία και τη δωρεάν τριτοβάθμια εκπαίδευση, στη Γαλλία και το γκουρμέ μεσημεριανό που σερβίρεται στους μαθητές δημοτικού, στη Γερμανία και το θάρρος της να αναγνωρίσει τα εθνικά εγκλήματα του παρελθόντος της, στη Φινλανδία και την υποδειγματική εκπαιδευτική αναδιοργάνωσή της, τη Νορβηγία, την Πορτογαλία, την Τυνησία και, τέλος, την Ισλανδία, οικειοποιούμενος τις σωφρονιστικές μεθόδους, την αποποινικοποίηση της χρήσης ναρκωτικών, την ισότητα αντρών-γυναικών και τη δυναμική αντιμετώπιση των τραπεζιτών που παρανόμησαν, αντιστοίχως.

Όλα με απλή, έως απλοϊκή, πολύ αστεία και απόλυτα επεξηγηματική μέθοδο, από την οποία τεχνηέντως απουσιάζει κάθε αντίλογος. Άλλοτε εφευρετικός κι άλλοτε παραβιάζοντας ανοιχτές θύρες, περισσότερο μας διασκεδάζει και λιγότερο μας πληροφορεί, κάτι που φυσικά δεν ισχύει για το αμερικανικό κοινό στο οποίο επί της ουσίας απευθύνεται.


ΗΠΑ. 2015. Διάρκεια: 120΄. Διανομή: ODEON.

banner