Κριτική

Πορφυρά Ποτάμια

Από -

Προτού γίνουν παγκόσμια μόδα τα σκανδιναβικά αστυνομικά μυθιστορήματα, ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά crime novels που έγιναν μπεστ σέλερ ήταν τα «Πορφυρά ποτάμια» του Ζαν-Κριστόφ Γκρανζέ («Η Αυτοκρατορία των Λύκων», «Πέτρινος Κύκλος»). Αμέσως βρήκαν το δρόμο τους προς τη μεγάλη οθόνη, με τον δημιουργό του «Μίσους» να επιχειρεί να διασκεδάσει την πρόσφατη παταγώδη αποτυχία των «Δολοφόνων» του με μια φιλόδοξη παραγωγή προορισμένη για εμπορικό σουξέ.

Πράγματι, η ιστορία δύο διαφορετικής νοοτροπίας αστυνομικών που ερευνούν μια σειρά αποτροπιαστικών φόνων, οι οποίοι έγιναν στην κλειστή κοινότητα μιας πανεπιστημιούπολης στις χιονισμένες Άλπεις, ξεπέρασε τους 3 εκατ. θεατές στη Γαλλία και απέσπασε πέντε υποψηφιότητες για Σεζάρ.

Πρόκειται για ένα καλοστημένο και ατμοσφαιρικό θρίλερ μυστηρίου, το οποίο προσπαθεί να μιμηθεί τη νοσηρή ατμόσφαιρα του «Seven». Πιστό στους κώδικες του είδους, είναι κατασκευασμένο με επαγγελματική ευσυνειδησία, χωρίς όμως προσωπικότητα. Οι ιδέες του εξαντλούνται πριν από την κορύφωση, η οποία στήνεται με φανερή αδεξιότητα, οι συμπτώσεις δεν είναι όλες πειστικές και το «διά ταύτα» έχει έναν περισσότερο διεκπεραιωτικό παρά ουσιαστικό χαρακτήρα.

Γαλλία. 2000. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: STRADA FILMS.