Κριτική

Overlord

Από -

Το είδος του nazisploitation ευδοκίμησε τη δεκαετία του ’70, προκαλώντας σάλο για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τη ναζιστική ιδεολογία και τα σύμβολά της. Ύστερα από σαράντα χρόνια, η δεύτερη ταινία του Αυστραλού Τζούλιους Έιβερι («Ο Νόμος της Σιωπής») το προσεγγί­ζει με φρέσκια ματιά, παντρεύοντάς το με την απενοχοποιημένη διασκέδαση ενός φευγάτου b-movie. «Overlord» ήταν το όνομα του σχεδίου για την απόβαση των συμμάχων στις ακτές της Νορμανδίας, μια «άγνωστη» πτυχή της οποίας φέρνει στην επιφάνεια η ταινία του Έιβερι, με τον έμπειρο Τζέι Τζέι Έιμπραμς («Star Wars: Η Δύναμη Ξυπνάει») στη θέση του παραγωγού.

Μια ομάδα Αμερικανών αλεξιπτωτιστών προσγειώνεται σε ένα χωριό κατειλημμένο από τους ναζί, όπου οι Γερμανοί διεξάγουν μυστικά πειράματα με έναν ορό που μεταμορφώνει τους ανθρώπους σε παντοδύναμους απέθαντους. Ο Έιβερι προσεγγίζει την ιστορία αρχικά ως καθαρόαιμη πολεμική περιπέτεια, δεν βιάζεται να αποκαλύψει το πρόσωπο του κακού και λούζει την κατάλληλη στιγμή την οθόνη με γερές δόσεις gore που σοκάρουν, αλλά δεν βγαίνουν εκτός ελέγχου.

Αντίστοιχες ισορροπίες διατηρεί και το νόημα της ταινίας, η οποία καταδικάζει απερίφραστα τους θιασώτες της πίστης σε μια «ανώτερη» φυλή, αποφεύγοντας τη σοβαροφάνεια και δίνοντας έμφαση στη δράση. Παράλληλα η πειστική ατμόσφαιρα, τα ρεαλιστικά εφέ και το ακομπλεξάριστο αφηγηματικό ύφος επαρκούν για να καλύψουν τα σεναριακά ψεγάδια ενός ανεπιτήδευτου σε κάθε επίπεδο φιλμ.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 109΄. Διανομή: ODEON.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης