Κριτική

Οι Νύχτες της Καμπίρια

Από -

Κρατώντας έναν μικρό ρόλο στον «Λευκό Σεΐχη» (1952), τη δεύτερη σκηνοθετική προσπάθεια του Φεντερίκο Φελίνι, η καλόκαρδη πόρνη Καμπίρια γίνεται έπειτα από πέντε χρόνια η πρωταγωνίστρια της τελευταίας νεο-ρεαλιστικής ταινίας του. Ο Ιταλός δημιουργός προετοιμάζει το μεγάλο άλμα του σε έναν πιο μοντέρνο και προσωπικό τρόπο κινηματογραφικής έκφρασης (θα ακολουθήσουν τα «Dolce Vita» και «81/2»), πριν από αυτό όμως θα ολοκληρώσει την άμεση κοινωνική ματιά του στη μεταπολεμική Ιταλία μέσα από το γλυκόπικρο, ζωντανό και συγκινητικό πορτρέτο ενός θηλυκού Σαρλό.

Πρόκειται για μια αφελή μα αισιόδοξη γυναίκα, που σκοντάφτει διαρκώς σε αναποδιές, συνεχίζει όμως να ελπίζει σε ένα καλύτερο αύριο. Βραβευμένη για την απαράμιλλη –τσαπλινική– ερμηνεία της στο Φεστιβάλ Κανών, η Τζουλιέτα Μασίνα προσδίδει ένα υπαρξιακά τραγικό βάθος στα κωμικά παθήματα της Καμπίρια, τα οποία ο Φελίνι περιβάλλει με μια αύρα χριστιανικής προβληματικής. Ταυτόχρονα συλλαμβάνει όλη την αλήθεια της φτωχής, λαϊκής Ρώμης, την οποία αντιδιαστέλλει ευρηματικά με την απατηλή κοσμική λάμψη της, κερδίζοντας ακόμη ένα ξενόγλωσσο Όσκαρ (το δεύτερο από τα συνολικά τέσσερα).

Α/Μ. Ιταλία. 1957. Διάρκεια: 110΄. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.