Κριτική

Οι Νεκροί δεν Πεθαίνουν

Από -

Η κινηματογραφική χώρα του Τζιμ Τζάρμους είναι μια πολυπολιτισμική Αμερική στην οποία τα ραδιόφωνα παίζουν πάντα ροκ, μπλουζ και τζαζ, οι losers βρίσκουν τον πιο αναπάντεχο τρόπο να επιβιώνουν και μια cool ατάκα είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση. Τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά ούτε και στο ξεχασμένο από τον Θεό Σέντερβιλ, μια κωμόπολη 738 ανθρώπων κάπου στις μεσανατολικές πολιτείες. Έτσι, όταν όλα γύρω αρχίζουν να φαντάζουν λίγο παράξενα – ο ήλιος αργεί να δύσει, το φεγγάρι έχει κατέβει ανεξήγητα χαμηλά, τα ρολόγια σταματούν, τα ζώα αντιδρούν αλλόκοτα - ο βετεράνος αστυνομικός Κλιφ μονολογεί με το ψυχραιμότερο ύφος του κόσμου: «αυτό δεν πρόκειται να τελειώσει καλά». Και πράγματι, όταν πέσει το σκοτάδι οι πρώτοι νεκροί βγαίνουν πεινασμένοι για ανθρώπινη σάρκα (και διψασμένοι για… καφέ) από τους τάφους τους, κάνοντας στάση στο απομονωμένο diner της περιοχής.

Όλα μοιάζουν φυσιολογικά και τίποτα δεν είναι ακριβώς στη θέση του στο σινε-μικρόκοσμο του Σέντερβιλ, μια χιουμοριστικά «πειραγμένη» μικρογραφία των σύγχρονων ΗΠΑ. Από τους τρεις διοπτροφόρους αστυνομικούς και τον ρατσιστή με το καπέλο που γράφει «Keep America White Again» ως το βενζινάδικο που πουλάει κόμικς και την ιδιοκτήτρια του γραφείου κηδειών με τη σκοτσέζικη προφορά, η σαρκαστική προσέγγιση του Τζάρμους αποκαλύπτει μια καθημερινότητα βαρετή κι επίπεδη, η οποία είναι απλά η βιτρίνα ενός κόσμου με πολλά θαμμένα (κυριολεκτικά) μυστικά.

Όταν αυτά βγουν στην επιφάνεια, το παρελθόν θα επιτεθεί βίαια σ’ ένα πανικόβλητο παρόν, το οποίο δεν μπορεί να αμυνθεί ούτε ομαδικά ούτε συντονισμένα ούτε φυσικά αποτελεσματικά. Πρόκειται για έναν άτυπο –αμερικανικό– εμφύλιο, λοιπόν, με τα ζόμπι να αναζητούν, εκτός από ωμό γεύμα, όλα όσα έκαναν εθιστικά όταν ήταν ζωντανοί: από το να πίνουν καφέ και να παίζουν τένις μέχρι το να μιλάνε στο κινητό και να ξεφυλλίζουν περιοδικά μόδας.

Οικολογικά και πολιτικά συνειδητοποιημένος, ο Τζάρμους στήνει μέσα στο σχήμα ενός κωμικού zombie movie μια αλληγορία για την Αμερική του ωφελιμισμού, της κατανάλωσης, της κοινωνικής ανισότητας και του Ντόναλντ Τραμπ. Παραδόξως, μιας και όλες οι αναφορές είναι προφανέστατες, επιμένει στην καταγγελία μ’ έναν διδακτισμό που αποδυναμώνει το καυστικό χιούμορ (ο ερημίτης Τομ Γουέιτς παρατηρεί από μακριά και σχολιάζει φιλοσοφικά τα αυτονόητα) και υπονομεύει την τρομακτική πλευρά της ιστορίας του.

Οι σινεφίλ αναφορές πέφτουν βροχή, η σάτιρα της ποπ κουλτούρας είναι σπιρτόζικη, το cool attitude είναι κατά στιγμές ευφυώς ανατρεπτικό, αλλά αυτοί οι «Νεκροί…» είναι μια διασκεδαστική μεν, αναποφάσιστη δε ταινία, μετέωρη ανάμεσα στην αφηγηματική απόλαυση ενός κινηματογραφικού είδους και την πολιτικοκοινωνική παρωδία του.

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 104΄. Διανομή: TULIP ENT.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα