Κριτική

Οι Monos

Από -

Από το Σάντανς στο Βερολίνο, η δεύτερη ταινία του Αλεχάντρο Λάντες έχει αποσπάσει μια σειρά από φεστιβαλικές διακρίσεις, εντυπωσιάζοντας με το πώς ένα πολεμικό δράμα μπορεί να λειτουργεί ταυτόχρονα ως ρεαλιστική περιπέτεια, φιλοσοφικό δοκίμιο και πολιτική αλληγορία. Εμπνευσμένο από τον ατελείωτο κολομβιανό εμφύλιο, διηγείται την ιστορία οκτώ εφήβων ανταρτών που, απομονωμένοι σε μια βουνοκορφή, αναλαμβάνουν να προσέχουν μια Αμερικανίδα όμηρο και μια… αγελάδα.

Μια μικροκοινωνία η οποία αντανακλά όλες τις παρορμήσεις, τις αντιθέσεις, τους συμβιβασμούς και τις ανακατατάξεις που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη συμβίωση, η ομάδα των Μόνος είναι την ίδια στιγμή τόσο ένας αυτόνομος οργανισμός όσο κι ένα γρανάζι μιας περίπλοκης μηχανής (ποτέ δεν μαθαίνουμε την ιδεολογία των ανταρτών), που κινείται ερήμην των μερών της. Αυτή η εγγενής αντίφαση γεννά μια ανεξέλεγκτη βία κι έναν φαύλο κύκλο αίματος που παρασύρουν άτομα, ομάδες και ολόκληρα έθνη, με τον Λάντες να εναλλάσσει σκηνές αφηγηματικής έντασης με κάδρα ονειρικού λυρισμού, σχολιάζοντας πικρά το ένστικτο και τη (μη) ηθική της επιβίωσης.

Κολομβία. 2019. Διάρκεια: 102΄. Διανομή: FILMTRADE.

Σχετικά Θέματα