Κριτική

Οι Μητέρες μας

Από -

Ο μοντέρ («Ηφαίστειο» του Χάιρο Μπουσταμάντε) και πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης Σεζάρ Ντίαζ έχει το μάτι για εκείνες τις οπτικές συνθέσεις που, χωρίς να εντυπωσιάζουν τον θεατή, δημιουργούν μια ιδιαίτερη συναισθηματική ατμόσφαιρα. Ένας ανθρώπινος σκελετός «συναρμολογείται» στο νεκροτομείο, μάνα και γιος αγκαλιάζονται στο διάδρομο ενός νοσοκομείου, ένα αυτοκίνητο διασχίζει αργά έναν ορεινό χωματόδρομο, μια γυναίκα αφηγείται αποτρόπαιες πράξεις με σταθερή φωνή και ψύχραιμο βλέμμα…

Βρισκόμαστε στη Γουατεμάλα του 2018, όπου ο νεαρός ανθρωπολόγος Ερνέστο δουλεύει ως ιατροδικαστής που ταυτοποιεί τις σορούς ανθρώπων οι οποίοι μέχρι τότε θεωρούνταν αγνοούμενοι. Κι ενώ η χώρα συγκλονίζεται από τη δίκη των αξιωματικών που εμπλέκονται σε εγκλήματα κατά τη διάρκεια του εμφυλίου, μια γυναίκα από την επαρχία τον επισκέπτεται με άλλη μία ιστορία βασανιστηρίων κι εν ψυχρώ εκτελέσεων. Η ιστορία της όμως προσφέρει στον Ερνέστο πληροφορίες που θα τον οδηγήσουν στα χνάρια του αντάρτη πατέρα του, τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ. Ή μήπως όλα αυτά είναι ευσεβείς πόθοι, όπως του επισημαίνει η μητέρα του, η οποία είναι φειδωλή στις λεπτομέρειες της σχέσης της με τον νεκρό σύζυγό της;

Λιτό σινεμά, που επικεντρώνεται στους ανθρώπους και στην αδυναμία τους να χειριστούν το επώδυνο παρελθόν τους, με τον Σέζαρ Ντίαζ να επιλέγει τον απλούστερο και τιμιότερο τρόπο για να σχολιάσει την προσπάθεια αφύπνισης της ιστορικής συνείδησης της χώρας του. Τοποθετεί τους χαρακτήρες του μπροστά σε προβλέψιμα διλήμματα και τους οδηγεί σε ένα ευκολοδιάβατο μονοπάτι συνειδητοποίησης, σερβίροντας στον θεατή σαφή και ξεκάθαρα συμπεράσματα. Η σκηνοθετική προσέγγισή του όμως είναι διακριτικά περίτεχνη (Χρυσή Κάμερα στις Κάνες) και η ματιά του καθαρτικά τρυφερή, ενώ το εξομολογητικό φινάλε δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο.

Γουατεμάλα, Βέλγιο. 2019. Διάρκεια: 78΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART.