Event

Οι μικρού μήκους που θα δούμε στη «Χαμένη Λεωφόρο του Ελληνικού Σινεμά»

Από -

Αφού μας σύστησαν στις μεγάλου και μεσαίου μήκους της επόμενης προβολής της «Χαμένης Λεωφόρου του Ελληνικού Σινεμά: Έπη και Εργόχειρα» (13-16/2, Άστορ), ζητήσαμε από τους Ελίνα Ψύκου («Ο Γιος της Σοφίας»), Γιάννη Βεσλεμέ («Νορβηγία»), Αλέξη Αλεξίου («Τετάρτη 04:45») και Αφροδίτη Νικολαΐδου (ειδική σε θέματα ελληνικού σινεμά διδάκτωρ του ΕΚΠΑ) να μας παρουσιάσουν με δικά τους λόγια τις σπάνιες μικρού μήκους του προγράμματος.

Αθέμιτος Συναγωνισμός (1983)

του Δήμου Αβδελιώδη (13/2, 22.00)

«Αυτός ο ασπρόμαυρος φόρος τιμής στο βωβό σινεμά, δεν είναι σε καμία περίπτωση άσκηση ύφους ή πειραματισμός πάνω στα είδη. Σε 22 λεπτά ο Αβδελιώδης φτιάχνει ένα ολόδικο του σύμπαν, πέρα για πέρα ελληνικό, πέρα για πέρα ιδιοσυγκρασιακό. Πατέρας και γιός ή απλά ένας μεγάλος και ένας μικρός, τυχοδιώκτες και χαμίνια, κλέφτες καρπουζιών προκαλούν τη θεία Δίκη, στήνουν ένα δικό τους πόλεμο με τους εμπόρους, ζούνε για το τώρα καβαλώντας ένα τρίκυκλο που όσα κομμάτια του και να αφήνει στους πέντε δρόμους, δε σταματά ποτέ να τους πηγαίνει». Γιάννης Βεσλεμές

Μπέττυ (1979)

του Δημήτρη Σταύρακα (14/2, 22.45)

«Πόστερ με φοίνικες και ηλιοβασιλέματα, φλοράλ σεντόνια, τραπεζομάντηλα, πλακάκια κουζίνας, πουκάμισα, ρόμπες και φορέματα, παντού φλοράλ απεικονίσεις, αλλά και ξύλο, γιαούρτωμα, αναμορφωτήριο, φόβος, άγριο ξύλο, σακάτεμα στο ξύλο κι άλλο ξύλο και δημόσια διαπόμπευση, δηλαδή μια ζωή παστέλ ταλαιπωρία, ή αλλιώς η ζωή της Μπέττυ Βακαλίδου όπως την κατέγραψε ο Δημήτρης Σταύρακας το 1979, σχεδόν 40 χρόνια πριν τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου από την Βουλή των Ελλήνων». Ελίνα Ψύκου

Post Restant – Ομόνοια (1982)

του Χάρη Παπαδόπουλου (14/2, 22.45)

«Περαστικοί, επαρχιώτες με αυτιά από το Άργος, βλέφαρα απ’ την Αρκαδία, μύτες απ’ το Βόλο, χείλια απ’ το Αγρίνιο, σεμνά μοντέλα του Μιχαήλ Άγγελου και του Μοντιλιάνι, σκιές του Παζολίνι και ξαδέλφια του Ζενέ και του Φασμπίντερ που ήρθαν με οτοστόπ από το Μεσολόγγι - ή μήπως από τη Χεράτ; - για να χτίσουνε κι αυτή την πόλη, να φτιάξουν την πλατεία της, στρογγυλή, τετράγωνη, ορθογώνια ή ρομβική, σε όλα τα σχήματα, ότι τους ζητηθεί και όπως τους ζητηθεί, χτίζουν τη μέρα και τη νύχτα περιφέρονται, κοιτάζονται, ουρούνε και ψωνίζονται, σινέ ΟΜΟΝΟΙΑ και ΣΤΑΡ, Μπρους Λι και «Πώς Περνούν οι Ερωτευμένοι», ξενοδοχείο ΚΑΡΛΤΟΝ, cafe-bar ANGELA, ψητοπωλείον ΑΣΤΡΟΝ και bar TOKYO, μεταμεσονύχτια τηλέφωνα από το θάλαμο, ναύτες και φαντάροι, τρένα που ‘φύγαν, και μια ζωή γεμάτη επιλογές βγαλμένες απ’ τις λίστες του Reader’s Digest... Η Ομόνοια τη νύχτα πάντα εκεί, είτε με σιντριβάνι είτε χωρίς πάντα υγρή απ’ τον ιδρώτα και το σπέρμα όσων δεν έχουνε διεύθυνση και τάζουν ή αναζητούν υπηρεσίες αυτοπρόσωπης παραλαβής. Και με τα κίτρινα ταξί να περιμένουνε στην πιάτσα της και μόνο αυτά να μένουν ίδια κι ας περνούν οι αιώνες κι ας αλλάζουν οι περαστικοί, οι μορφές, οι γλώσσες και τα ιδιώματα, οι μύτες και τα στόματα και οι φιγούρες των κερμάτων». Ελίνα Ψύκου

Οι Ελιές (1965)

του Δημήτρη Κολλάτου (14/2, 22.45)

«Η δωρική σκηνοθεσία του Δημήτρη Κολλάτου, η επιβλητική μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, το θλιμμένο πρόσωπο της Αρλέτ Μπομάν και η ασπρόμαυρη Κρήτη, όλα είναι εκεί να μας θυμίσουν την εποχή που μια γυναίκα ανταλλασσόταν με 20 προβατίνες, μερικές αγελάδες, ένα μουλάρι και λίγες ρίζες ελιές, που η ζωή της άνηκε στους άντρες και που ο έρωτας ήταν καταναγκασμός. Όλα τέλος είναι εκεί, μας κοιτάζουνε στα μάτια και μας ρωτούν: πόσο στα αλήθεια έχουμε απομακρυνθεί από την εποχή που μια γυναίκα ανταλλασσόταν με 20 προβατίνες, μερικές αγελάδες, ένα μουλάρι και λίγες ρίζες ελιές, που η ζωή της άνηκε στους άντρες και που ο έρωτας ήταν καταναγκασμός;». Ελίνα Ψύκου

Χωρίς Απόκριση (1967)

του Ερμή Βελλόπουλου (15/2, 20.45)

«Δύο μικρά παιδιά εγκλωβίζονται σε ένα ερημονήσι ενώ ο πατέρας τους ψαρεύει στα ανοιχτά. Το πέρασμα στην ενηλικίωση συναντά τον απόλυτο γοτθικό τρόμο, σε αυτήτ ην αριστουργηματική μικρού μήκους ταινία του Ερμή Βελλόπουλου. Ή αλλιώς, φανταστείτε τον Ρομέρο να σκηνοθετεί την “Επιστροφή” του Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ σε ελληνικό ξερονήσι το 1967! Μια από τις σημαντικότερες μικρού μήκους του Ελληνικού Κινηματογράφου. Πολύ απλά, μην τη χάσετε!». Αλέξης Αλεξίου

Του Κολυμβητή (1985)

των Νάσου Μυρμιρίδη & Στράτου Στασινού (15/2, 20.45)

«Σε ένα από τα ελάχιστα ελληνικά stop motion animation ο Στασινός, γνωστός για την αγάπη του για τους μύθους και τις παραδόσεις της Ηπείρου, πραγματοποιεί μαζί με τον έμπειρο animator Μυρμιρίδη μια ταινία 18 λεπτών που ολοκληρώνεται επίμονα και υπομονετικά μέσα σε μια τετραετία. Ένα δημοτικό τραγούδι είναι η αφορμή για να ξεδιπλωθεί ένας μεταβυζαντινός καμβάς μιας μυθικής υπαίθρου, ένα παραμύθι για τα παράξενα πλάσματα που την κατοικούν. Ο δικός μας “Σκοτεινός Κρύσταλλος” φωτίζει κόκκινα και αλλόκοτα μέσα στις πηγάδες». Γιάννης Βεσλεμές

Ο Γιάννης και ο Δρόμος (1967)

της Τόνιας Μαρκετάκη (15/2, 20.45)

«Αυτή του λέει πως θα παντρευτεί έναν βιομήχανο, θα χει τύχη καλή δηλαδή, κι αυτός, απλά ένας ακόμη Γιάννης, θα περπατήσει άυπνος στη μέση του δρόμου, ακροβατώντας πάνω στις λευκές λωρίδες του και βουλιάζοντας σε μάταια τσιτάτα και αμφιλεγόμενες αλήθειες: η μοναξιά είναι ζήτημα αυτάρκειας, δεν εδολοφονήθει ο Λαμπράκης, Σελήνη και Άρης οι επόμενοι στόχοι, σταθερόν το πολίτευμα, στέλλονται νέα στρατεύματα στο Βιετνάμ, ποιοι σκότωσαν τον Κέννεντυ, ο κομμουνισμός είναι ο χειρότερος εχθρός σου... Ώσπου ο δρόμος να γίνει θάλασσα και οι λωρίδες αμμουδιά κι ο Γιάννης να καταφέρει για λίγο να κοιμηθεί και σαν ξυπνήσει να πάρει και πάλι τους δρόμους. Και ποιος ξέρει; Μπορεί σε αυτή τη νέα του διαδρομή να συναντήσει τον συνονόματο του, τον Γιάννη (Ιωάννη) τον βίαιο, χαμένο κι αυτόν σε κάποιο δρόμο». Ελίνα Ψύκου

Το Οικόπεδο (1971)

του Θόδωρου Μαραγκού (15/2, 20.45)

«Το οικόπεδο δεν υπάρχει πια, δημοπρατήθηκε, εντός του θα ανεγερθεί ένα κτίριο κι η κατάληψη του οικοπέδου απαγορεύεται, οι γυμναστικές επιδείξεις μεταφέρονται, στριμώχνονται στον διάδρομο, οι εκτάσεις και οι κάμψεις σκοντάφτουνε στον τοίχο, οι ανατάσεις ψάχνουνε χώρο να απλωθούν ανάμεσα στις τσιμεντένιες πλάκες των ορόφων, τα παγωτά λιώνουν, οι κομμώσεις των μαμάδων πατικώνονται, οι θεατές στοιβάζονται πίσω από κάγκελα, κάτω από κάσες και κουφώματα, κρέμονται πάνω σε σκάλες και ταράτσες, η φωνή του διευθυντή τρέμει, η σφυρίχτρα του γυμναστή φαλτσάρει, το πανό με το ρητό «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» τσαλακώνεται, και η πλακοσκόπευση και το ποδοσφαιράκι καβάλησαν τα ξύλινα αλογάκια και πάνε να βρουν ένα άλλο οικόπεδο, ένα που να ‘ναι ακόμη διαθέσιμο. Αλλά για πόσο αλήθεια θα είναι κι αυτό ακόμη διαθέσιμο; Μέσα σε 12 μόλις λεπτά, ο Θόδωρος Μαραγκός καταγράφει την Ελλάδα της επταετίας, της ανοικοδόμησης και των γυμναστικών επιδείξεων, την Ελλάδα που κληρονομήσαμε και που απ’ όσο φαίνεται θα κληροδοτήσουμε». Ελίνα Ψύκου

Σπιτάκια Ελαφρού Τύπου (1991) / Η Θεία (1991) / Η Τελευταία μας Ταινία πριν Τρελαθούμε (1997)

του Γιάννη Ακονίδη (15/2, 20.45)

«Ο Ακονίδης είναι ο σημαντικότερος σκηνοθέτης ταινιών μικρού μήκους της δεκαετίας του ‘90 παρά τον μικρό αριθμό των ταινιών του (τρία πειραματικά φιξιόν και ένα ντοκιμαντέρ). Σε αυτές τις ταινίες, γυρισμένες σε VHS και άλλα οικιακά βίντεο φορμά και μεταγραμμένες πρωτόγονα σε φιλμ, ο δημιουργός τους, ανακατεύει το βιωματικό με το φαντασιακό, το χιούμορ με την παραζάλη, ανθολογείται, αυτοσαρκάζεται, μετατρέπει το πραγματικό σε εφιάλτη, και το έρεβος σε θεία κωμωδία. Στα αριστουργηματικά “Σπιτάκια…” ο ίδιος επισκέπτεται ένα υπερυψωμένο παράπηγμα από ελενίτ, λαμαρίνες και τελάρα για να πάρει συμβουλές από το ηλικιωμένο ζευγάρι που το κατοικεί για την κατασκευή ενός αντίστοιχου οικήματος ελαφρού τύπου. Ο φιλμοκατασκευαστής (αυτό)παγιδεύεται στον κόσμο του «αρχιτέκτονα» και της γυναίκας του και ο χρόνος ταλαντώνεται μέχρι που διαλύεται σε άπειρα κομμάτια, σε αυτό το φτωχό σύμπαν, όλων των συνδυασμών και όλων των πιθανοτήτων. Στη “Θεία” ένα χέρι σε μια οικογενειακή φωτογραφία που δε μοιάζει να ανήκει σε κανένα είναι η αφορμή για το γράμμα στη θεία που μένει στο εξωτερικό και αποτελεί τον σκελετό ανάπτυξης της ταινίας. Σε αυτό το εξωφρενικό μισάωρο ο ήρωας θα θυσιάσει στα σκυλιά τον τέλειο σιμιγδαλένιο χαλβά, θα ασπρίσει και θα μαυρίσει πολλές φορές, θα αγαπήσει και θα αγαπηθεί άλλες τόσες, αφού πεθάνει και αναστηθεί μέσα από την αγάπη των φίλων του. Στην «Τελευταία Ταινία», το δικό του ψυχοτροπικό “Last Movie”, θα επισκεφθεί την σκοτεινή πλευρά και χωρίς το παρήγορο voice-over των άλλων ταινιών θα διηγηθεί την ιστορία ενός ζευγαριού μέσα από θραύσματα προσωπικά, εκθέτοντας μόνο τις στιγμές αυτές που δεν χωράνε ποτέ σε καμία ταινία. Στην άναρθρη οικειότητα αυτού του νεαρού άντρα και αυτής της νεαρής γυναίκας, στις σιωπές, την υπερκινητικότητα και το χάσιμο τους, μπορεί να προβάλει κανείς τον εαυτό του και με ένα παράξενο τρόπο όλες τις στάχτες που άφησε αυτή η δεκαετία του ‘90». Γιάννης Βεσλεμές

Μια Θέση στο Παράθυρο (1981)

της Μαρίας Νικολακοπούλου (16/2, 18.00)

«Ο Λευτέρης Βογιατζής, εκφωνητής ειδήσεων της ΕΡΤ, παλεύει με τις σκοτεινές ειδήσεις που φωλιάζουν στα ραδιοκύματα, το δυσοίωνο μέλλον και το δικό του υπαρξιακό κενό. Εύθραυστος, ανθρώπινος και λογικός απέναντι σε δυνάμεις άλογες και χαοτικές. Μια εκπληκτική, προφητική για την εποχή της, ανησυχητικά επίκαιρη σήμερα, αλληγορική μικρού μήκους για τη δυστοπία του εκσυγχρονισμού». Αλέξης Αλεξίου

Ασφαέλ (1987)

του Πέτρου Σεβαστίκογλου (16/2, 22.15)

«Κανείς δεν μπορεί να περιγράψει τι ακριβώς είναι το “Ασφαέλ”. Πέρα από την πρώτη ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, είναι μια δήλωση πως η αγάπη για τα παρασκήνια του θεάτρου και τους ανθρώπους του, μπορεί να χαρτογραφήσει έναν κόσμο ολόκληρο, μετέωρο ανάμεσα στο ρομαντικό παρελθόν και το ζοφερό μέλλον. Στο μεταποκαλυτπικό αυτό πυροτέχνημα (λόγω διάρκειας και φαντασμαγορίας) παρελαύνουν παλαιστές, πτηνόμορφα πλάσματα, κονφερασιέ, παλιάτσοι και μια τραγουδίστρια που συνοδεύει τραγουδώντας ανάποδα ένα από τα σημαντικότερα ηλεκτρονικά σάουντρακ του ελληνικού σινεμά (γραμμένο από την Πουπέτα Λάππα και τον Σπύρο Περιστέρη)». Γιάννης Βεσλεμές

Σχετικά Θέματα