Best of 2019

Οι καλύτερες ταινίες του 2019 από τον Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο

Από -

«Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος»
«Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος»

Ο κριτικός του «α» επιλέγει τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.

10. Πολύ Αργά για να Πεθάνουν Νέοι της Ντομίνγκα Σοτομαγιόρ
Μακριά από τα συνηθισμένα στιλ αφήγησης και πολύ κοντά στο λιγομίλητο βραδύκαυστο ύφος της πρώιμης Κλερ Ντενί («Chocolat», «Beau Travail»), η Ντομίνγκα Σοτομαγιόρ σκηνοθετεί έχοντας πλήρη έλεγχο του μέσου. Χωρίς πολλές εξηγήσεις και με τη δύναμη της εικόνας να έχει τον πρώτο λόγο, η σκηνοθέτις πλάθει μια ατμόσφαιρα ρεαλισμού με δόσεις ποίησης, που κουβαλά τη μελαγχολία μιας μπαλάντας και υποβάλλει ολοκληρωτικά.

9. Πόνος και Δόξα του Πέδρο Αλμοδόβαρ
Στα χέρια του Αλμοδόβαρ το σινεμά γίνεται φάρμακο, μια ευκαιρία για συγχώρεση και ειλικρινή εξομολόγηση κρυμμένων ενοχών, με αποδέκτες τους κοντινούς του ανθρώπους, τους συνεργάτες, το κοινό, όσα τον σμίλεψαν στη σκοτεινή αίθουσα και εν τέλει τον ίδιο του τον εαυτό.

8. Κάποτε στο... Χόλιγουντ του Κουέντιν Ταραντίνο
Στην πιο ώριμη φάση της φιλμογραφίας του ο Ταραντίνο αποθεώνει για ακόμα μια φορά τα φετίχ και τις κινηματογραφικές εμμονές του σε μια μεστή και απροσδόκητα συναισθηματική ιστορία, η οποία κλείνει ειρωνικά το μάτι σε όσους πιστεύουν πως μπορούν να προβλέψουν τις κινήσεις των ανθρώπων που γνωρίζουν καλά. Ταυτόχρονα απογυμνώνει το συλλογικό ασυνείδητο των Αμερικανών, εμποτισμένο στη βία και την αψεγάδιαστη ομορφιά ενός καλοφτιαγμένου παραμυθιού, όπως μόνο το Χόλιγουντ ξέρει να φτιάχνει.

«Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται»
«Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται»

7. Το Πορτρέτο μιας Γυναίκας που Φλέγεται της Σελίν Σιαμά
Οι θύμησες του πρώτου έρωτα δε σταματούν να καίνε ποτέ, παρά εγκλωβίζονται σε λόγια γραμμένα σε κομμάτια χαρτί, σε νότες λυπημένων τραγουδιών και στη λαχτάρα των απωθημένων που δε θα λυτρωθούν ποτέ. Η Σιαμά τα υπενθυμίζει όλα αυτά με αβίαστο λυρισμό και ποιητική γοητεία, που κορυφώνονται ένα αποστομωτικό κι απόλυτα ρομαντικό τέλος.

6. Παράσιτα του Μπονγκ Τζουν-χο
Ένα από πιο καλογραμμένα σενάρια των τελευταίων ετών συνδυάζεται με μια δεξιοτεχνική σκηνοθεσία και έτσι τα νοτιοκορεάτικα «Παράσιτα» ανάγονται όχι μόνο σε μια αγνή σινεφιλική απόλαυση αλλά και σε ένα πολυεπίπεδο φιλμ - κριτική στις έννοιες της ταυτότητας, της συγγένειας και της διαχρονικής εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

5. Η Ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου
Η εξουσία ως επιβολή πολιτική και σεξουαλική, τρεις γυναίκες οπλισμένες με ακλόνητο πείσμα που ζουν για την αδρεναλίνη του ανταγωνισμού και η κοφτερή σκηνοθετική φαντασία του Λάνθιμου, συνθέτουν ένα φιλμ που αναβλύζει μαύρο χιούμορ, πάθος και κινηματογραφική πρωτοτυπία.

«Ιστορία Γάμου»
«Ιστορία Γάμου»

4. Ιστορία Γάμου του Νόα Μπάουμπακ
Ο Αμερικανός σκηνοθέτης κοιτάζει κατάματα τη συντριβή που συνοδεύει το τέλος του έρωτα. Στην ταινία το αίσθημα της απώλειας γίνεται κάτι χειροπιαστό, φτιαγμένο από τα σπασμένα νεύρα, τον τσακισμένο εγωισμό και τη θλίψη των πρωταγωνιστών. Στα εξουθενωμένα βλέμματα των Γιόχανσον και Ντράιβερ αντανακλούνται οι πληγωμένες αναμνήσεις όσων σήμαιναν κάποτε οι χαρακτήρες τους, ενώ οι ίδιοι παραδίδουν αφοπλιστικά ανθρώπινες και συναισθηματικά ορμητικές ερμηνείες.

3. Τα Άγρια Αγόρια του Μπερτράν Μαντικό
Ο Γκάι Μάντιν συναντά τον Κένεθ Άνγκερ, τον Ιούλιο Βερν και τον Ουίλιαμ Γκόλντινγκ σε ένα αταξινόμητο φιλμ, το οποίο ξεπερνά κάθε κινηματογραφική φαντασία. Ο Γάλλος Μπερτράν Μαντικό κατασκευάζει ένα ποιητικό σύμπαν, όπου οι σεξουαλικές ορμές δρουν ανεξέλεγκτα και το φύλο είναι μια έννοια ρευστή, βασισμένη στις συνθήκες και τις ορέξεις. Υπογράφει ένα χειμαρρώδες αβανγκάρντ κομψοτέχνημα, που επιτίθεται στις αισθήσεις σαν παραισθησιογόνο, με δύναμη που σπανίζει πλέον, προκαλώντας τα εκφραστικά όρια του σινεμά.

«Ο Ιρλανδός»
«Ο Ιρλανδός»

2. Ο Ιρλανδός του Μάρτιν Σκορσέζε
Κινηματογραφικό masterclass και παράλληλα επιτομή του γκανγκστερικού σκορσεζικού έργου. Εδώ ο Σκορσέζε δεν αναπολεί το παρελθόν και απορρίπτει οποιαδήποτε διάθεση ρομαντισμού, διότι απουσιάζει το πιο βασικό όλων: η ελπίδα. Η ζωή του πρωταγωνιστή Φρανκ «ο Ιρλανδός» Σίραν εξελίσσεται σαν ένα βραδυφλεγές ρέκβιεμ, με τον ίδιο να αποτελεί απλώς έναν υπάλληλο που βλέπει τα γεγονότα να τον ξεπερνούν ενώ εκείνος στέκεται αμέτοχος. Την ίδια στιγμή, το συγκινητικό φινάλε της ταινίας αποκαλύπτει έναν Σκορσέζε ο οποίος αναγνωρίζει ότι ήρθε η στιγμή για μια ύστατη απόπειρα εξομολόγησης. Γι’ αυτό και όταν εντέλει αποκαλύπτεται η ευάλωτη φύση του «Ιρλανδού», δεν διεκδικεί την εξιλέωση, αλλά το περιθώριο μιας συγχώρεσης. Όπως λέει ο Τζο Πέσι στην ταινία, «it is what it is».

1. Ένας Ελέφαντας Στέκεται Ακίνητος του Χου Μπο
Το βάρος της απόγνωσης τσακίζει κάθε πλάνο και στο πέρασμά τους βαθαίνει από λίγο το ανεξίτηλο αποτύπωμα της ταινίας στο υποσυνείδητο. Τέσσερις ώρες που περνούν απνευστί και οι οποίες μας φέρνουν αντιμέτωπους με σκέψεις που αποφεύγουμε, τη μοναξιά και την αποξένωση, αλλά κυρίως τη ματαιότητα. Είναι το συναίσθημα που διατρέχει αυτόν τον «Ελέφαντα» ο οποίος δε βρίσκεται απλώς στο δωμάτιο αλλά ουρλιάζει για προσοχή, την ώρα που καταφέρνει να γράψει για πάντα κινηματογραφική ιστορία.

Σχετικά Θέματα

Τα κινηματογραφικά highlights του 2019

03/01/2020

Τα κινηματογραφικά highlights του 2019

Οι αξέχαστες στιγμές της χρονιάς που πέρασε, τα βραβεία που δόθηκαν και τα ρεκόρ που έσπασαν.

Οι καλύτερες ταινίες του 2019 από τον Χρήστο Μήτση

31/12/2019

Οι καλύτερες ταινίες του 2019 από τον Χρήστο Μήτση

Ο κριτικός του «α» επιλέγει τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που πέρασε.

Cinema mixtape 2019: Τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε στις αίθουσες (playlist)

29/12/2019

Cinema mixtape 2019: Τα καλύτερα τραγούδια που ακούσαμε στις αίθουσες (playlist)

Ακούστε τις επιλογές μας από τα soundtracks που ξεχώρισαν αυτήν τη χρονιά.

Οι καλύτερες ταινίες της δεκαετίας από τους κινηματογραφικούς συντάκτες του «α»

28/12/2019

Οι καλύτερες ταινίες της δεκαετίας από τους κινηματογραφικούς συντάκτες του «α»

Πώς περάσαμε από την αναμονή στην ουρά του ταμείου στο log in των δύο κλικ του Netflix; Τα τελευταία δέκα χρόνια μας προετοίμασαν για τη νέα κινηματογραφική εποχή, με τις ευκαιρίες και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η σκοτεινή αίθουσα.

Οι καλύτερες ταινίες του 2019 σύμφωνα με τον Guardian

20/12/2019

Οι καλύτερες ταινίες του 2019 σύμφωνα με τον Guardian

50 ταινίες για τη χρονιά που ολοκληρώνεται από την ιστορική εφημερίδα.

Πέδρο Αλμοδόβαρ: Ο πολύχρωμος κινηματογραφικός κόσμος του Ισπανού αυτοκράτορα της 7ης τέχνης

01/11/2019

Πέδρο Αλμοδόβαρ: Ο πολύχρωμος κινηματογραφικός κόσμος του Ισπανού αυτοκράτορα της 7ης τέχνης

Με ειλικρινές, εξομολογητικό ύφος και απροσδόκητη τρυφερότητα, ο Αλμοδόβαρ επανενώνεται με τους Αντόνιο Μπαντέρας και Πενέλοπε Κρουζ στο συγκινητικό «Πόνος και Δόξα» και ξεκινά ένα συναισθηματικό ταξίδι στο παρελθόν, δίνοντάς μας την αφορμή να θυμηθούμε γιατί ερωτευτήκαμε κεραυνοβόλα τις ταινίες του.