Κριτική

Ο Ροζ Πάνθηρας

Από -

Από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα ιδιοφυούς κάστινγκ το οποίο μπορεί να αλλάξει δραστικά τη μοίρα μιας ταινίας είναι αυτό του Πίτερ Σέλερς ως γκαφατζή Γάλλου επιθεωρητή. Ο Κλουζό του, ο οποίος ταξιδεύει ως τη Ρώμη για να στήσει παγίδα σ’ έναν διαβόητο κλέφτη έτοιμο να οικειοποιηθεί ένα πανάκριβο διαμάντι, προσθέτει αυτοσχεδιαστική τρέλα και παλαβό, μπουρλέσκ χιούμορ στη σκηνοθετική κομψότητα και τη σεναριακή ευφυΐα του Μπλέικ Έντουαρντς (συνσεναριογράφος ο οσκαρικός Μορίς Ρίτσλιν του «Pillow Talk»).

Μαζί με την αριστουργηματική animated σκηνή των τίτλων και το αθάνατο μουσικό θέμα του Χένρι Μαντσίνι (που υπογράφει και το κλασικό πλέον «Meglio stasera»), ο «Ροζ Πάνθηρας», που δεν είναι παρά το όνομα του διαμαντιού, απογειώθηκε σε έναν απολαυστικό συνδυασμό κοσμοπολίτικης heist movie και ξεκαρδιστικής κωμωδίας λεκτικών και οπτικών γκαγκς. Ανέδειξε το αστείρευτο κωμικό ταλέντο του Πίτερ Σέλερς, ο οποίος έκλεψε την παράσταση από τον πρωταγωνιστή Ντέιβιντ Νίβεν, γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία και γέννησε ένα χρυσοφόρο franchise με άλλες 11 ταινίες, βιβλία, κόμικς και τηλεοπτικές σειρές.

ΗΠΑ. 1963. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά