Κριτική

Ο Παραλίας

Από -

Ξεκινώντας ως σεναριογράφος του «Kids», ο Χάρμονι Κορίν επιχείρησε να γίνει ένα είδος σινε-ποιητή του περιθωρίου και σκηνοθέτησε μια σειρά από ντοκιμαντερίστικα νεανικά δράματα, εστιασμένα σε μια γενιά που ενηλικιώνεται και προσπαθεί να ξεπεράσει την υπαρξιακή ανία και την αυτοκαταστροφική διάθεσή της («Gummo», «Julien Donkey-Boy», «Mister Lonely»). Στα 46 του πλέον, έχει ήδη κάνει αρκετά βήματα προς τη mainstream αναγνώριση, βοηθούσης και της πρόσφατης επιτυχίας του γυρισμένου στην ηλιόλουστη Φλόριντα «Spring Breakers».

Εκεί παραμένει και για το πορτρέτο ενός alter ego του και συγγραφέα ωμά ρεαλιστικών ποιημάτων στα χνάρια του Τσαρλς Μπουκόφσκι. Διασκεδάζοντας όσο και ο χυμαδιό χαρακτήρας του, ο Μάθιου ΜακΚόναχι είναι ένας πειστικότατος Μουντόγκ, αντισυμβατικός λογοτέχνης βουτηγμένος στο χασίσι και το αλκοόλ, ο οποίος ζει στο σπίτι της πλούσιας γυναίκας του μια «ασυμβίβαστα πολυτελή» ζωή. Όταν όμως όλα αυτά αλλάξουν σε μια στιγμή, αυτός θα βρεθεί προ μεγάλης εκπλήξεως διαπιστώνοντας πως πρέπει να τελειώσει άμεσα το βιβλίο του για να μη μείνει απένταρος και άστεγος.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο ταλαντούχος σεναριογράφος και αφηγηματικά τολμηρός σκηνοθέτης δεν καταφέρνει να βάλει σε τάξη τις κινηματογραφικές ιδέες του. Αυτάρεσκος λάτρης της πρόκλησης, επιχειρεί να εντυπωσιάσει τόσο θεματικά, ανακαλύπτοντας τη θαρραλέα υπαρξιακή μοναξιά των outsiders, όσο και με ένα παραισθητικό οπτικό στιλιζάρισμα, σπρώχνοντας την εκζήτηση χαρακτήρων, καταστάσεων και εικόνων στα άκρα. Εκεί όπου η αφτιασίδωτη πρόζα του Μπουκόφσκι συναντά τον «Σημαδεμένο» (στο παιχνίδι μπαίνουν γκάνγκστερ και κοκαϊνομανείς) και η μαστουρωμένη κωμωδία τη μελαγχολική ωδή, σε ένα ξεχασμένο αίσθημα λούμπεν αλληλεγγύης, με τον Κορίν να ψάχνει ακόμη πού τελειώνει η ηχηρή (αυτο)ειρωνεία και πού αρχίζει η ενοχλητική καρικατούρα.

ΗΠΑ, Ελβετία, Μ. Βρετανία. 2019. Διάρκεια: 95΄. Διανομή: ODEON.