Κριτική

Ο Λένιν το 1918

Από -

Ο εμβληματικός Μιχαήλ Ρομ («Αληθινός Φασισμός»), αμέσως μετά το «Ο Λένιν τον Οκτώβρη» (1937), ολοκληρώνει το σινε-πορτρέτο του πρωτεργάτη της ρωσικής επανάστασης, δίνοντας έμφαση αυτήν τη φορά στους πρώτους δύσκολους μήνες της εγκαθίδρυσης του νέου καθεστώτος. Παρά τις εσωτερικές και τις εξωτερικές μάχες, καθώς η (πρώην) Ρωσία συμμετείχε ακόμη στον Α΄ Παγκόσμιο, ο Λένιν εμφανίζεται αναμενόμενα αψεγάδιαστος και με υποδειγματική αυτοκυριαρχία, την ώρα που καταφέρνει ταυτόχρονα να εξουδετερώνει πολιτικούς αντιπάλους, να κινητοποιεί τα πλήθη και να καταστρώνει σχέδια εφαρμογής της οικονομικής πολιτικής του.

Πρόκειται για τις μόνες στιγμές που ο Ρομ χάνει το μέτρο, με την υπερβολή στην απεικόνιση του Λένιν να χτυπάει... κόκκινο, όπως στη σεκάνς της ανάρρωσης μετά την απόπειρα δολοφονίας του. Παράλληλα όμως, ως ουσιαστικός κι ευρηματικός σκηνοθέτης, ο ίδιος στήνει εντυπωσιακές σκηνές μάχης και πλήθους, με χαρακτηριστικές εκείνες των ομιλιών στα εργοστάσια, οι οποίες αποτυπώνουν τη βαθιά επίδραση των παθιασμένων λόγων του ηγέτη της Οκτωβριανής Επανάστασης. Έτσι, συνειδητά στρατευμένη και αφηγηματικά μετρημένη, η ταινία του Ρομ διατηρεί σήμερα περισσότερο ιστορική και ακαδημαϊκή παρά κινηματογραφική αξία.

Α/Μ. Σοβιετική Ένωση. 1939. Διάρκεια: 125΄. Διανομή: NEW STAR.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά