Κριτική

Ο Κυνηγός της Νύχτας

Από -

Ο ηθοποιός και σεναριογράφος («Heroes and Villains») Ντέιβιντ Ρέιμοντ κάνει το σκηνοθετικό ντεμπούτο του με ένα γραμμένο από τον ίδιο αστυνομικό θρίλερ και όλες οι εμβληματικές ταινίες του είδους (από τη «Σιωπή των Αμνών» στον «Φόβο Ενστίκτου) καταθέτουν τον οβολό τους προς ενίσχυση.

Βάζοντας το ένα τετριμμένο πλέον κλισέ δίπλα στ’ άλλο, λοιπόν, ακολουθούμε τη διασταυρούμενη πορεία δύο αντρών με τραυματικό παρελθόν. Ο ένας αυτόκλητος τιμωρός σεξουαλικών εγκληματιών και ο άλλος αστυνομικός, ο οποίος συλλαμβάνει ύστερα από ανθρωποκυνηγητό έναν απαγωγέα και κατά συρροή δολοφόνο κοριτσιών. Κι ενώ στην ανάκριση αποκαλύπτεται πως ο τελευταίος πάσχει από σύνδρομο πολλαπλής προσωπικότητας, οι δύο άντρες συνειδητοποιούν πως έχει πιθανότατα συνεργό, ο οποίος είναι ακόμη ελεύθερος και δρα.

Τίποτα δεν μπορεί να μας εκπλήξει σε αυτό το άψυχο, prêt-a-porter σινε-πάτσγουορκ, στο οποίο τα πάντα (πλοκή, ερμηνείες, μουσικό σκορ…) έχουν μπει στον αυτόματο πιλότο. Σαν διπλό επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς, ο «Κυνηγός της Νύχτας» απλώς διεκπεραιώνει την υποχρέωσή του να ξεμπερδεύει με τον serial killer της εβδομάδας, «κρυμμένο» πίσω από το πιο παλιομοδίτικο plot twist.

ΗΠΑ, Καναδάς. 2018. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: TANWEER.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά