Κριτική

Ο κατάσκοπος του Ψυχρού Πολέμου

Από -

Γεμάτος ιντριγκαδόρικες ιστορίες κατασκοπίας, ο Ψυχρός Πόλεμος συνεχίζει να προμηθεύει τη μεγάλη οθόνη με αγωνιώδη θρίλερ, τα οποία –σχεδόν όλα πια (η κληρονομιά του Τζον Λε Καρέ)– περιγράφουν τις περιπέτειες των ηρώων τους με νοσταλγική πικρία.


Όλοι τους παρουσιάζονται ως αναλώσιμα πιόνια σε παιχνίδια απρόσωπης εξουσίας, ένα ιδεολογικό μοτίβο από το οποίο δεν απομακρύνεται κι αυτός ο «Κατάσκοπος…», βασισμένος στην υπόθεση Όλεγκ Πενκόφσκι. Ενός σοβιετικού συνταγματάρχη, ο οποίος το 1960, στην κορύφωση του Ψυχρού Πολέμου, αποφασίζει να αποκαλύψει άκρως απόρρητες πληροφορίες στη Δύση, φοβούμενος μια παγκόσμια πυρηνική σύρραξη. Για να κρατήσουν το δίαυλο επικοινωνίας ανοιχτό χωρίς να εγείρουν υποψίες, η βρετανική ΜΙ6 και η CIA στρατολογούν τον επιχειρηματία Γκρέβιλ Γουίν ως «μεταφορέα» των πολύτιμων μηνυμάτων.

Τα πραγματικά περιστατικά ζωντανεύουν ψυχρά κι απρόσωπα, θυσιάζοντας τη μυθοπλαστική ένταση για χάρη ενός αδιάφορου ιστορικού ρεαλισμού. Καλοστημένη παραγωγή, στιβαρό καστ, αλλά ο Ντόμινικ Κουκ («Ανεκπλήρωτος Γάμος») μένει αναποφάσιστος για το απαραίτητο βήμα που θα έπρεπε να κάνει είτε προς το αγωνιώδες θρίλερ είτε προς το ψυχολογικό/πολιτικό δράμα.

ΗΠΑ. 2020. Διάρκεια: 112΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM.