Κριτική

Ο Έκπτωτος

Από -

Δεινός διαχειριστής του σασπένς και λάτρης του σινεμά των ειδών, ο Ισπανός Ροδρίχο Σορογκογέν βάζει την υπογραφή του σε ένα αγωνιώδες θρίλερ αφιλτράριστου ρεαλισμού που απέσπασε συνολικά 7 Βραβεία Γκόγια. Όπως και στην προηγούμενη ταινία του, το ατμοσφαιρικό «Κανείς δεν Μπορεί να μας Σώσει», ο Μαδριλένος σκηνοθέτης ευθυγραμμίζεται με την τάση του μοντέρνου ισπανικού σινεμά που θέλει τα θρίλερ να δίνουν έμφαση στο μυστήριο, στις ασφυκτικές καταστάσεις και τις έμμεσες πολιτικές αναφορές.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα του είδους αποτελούν το υποβλητικό «Μικρό Νησί» (Αλμπέρτο Ροντρίγκεζ) και το καταιγιστικό «Η Οργή ενός Υπομονετικού Ανθρώπου» (Ραούλ Αρεβάλο), αμφότερα με πρωταγωνιστή των Αντόνιο ντε λα Τόρε. Και αν η έννοια της εξουσίας βρισκόταν στο φόντο των ταινιών του Σορογκογέν μέχρι τώρα, εδώ έχει τον πρώτο λόγο, σε ένα ωμό πολιτικό θρίλερ με καύσιμο την απόγνωση.

Στην πρώτη σκηνή όλα κυλούν ειδυλλιακά, με μέλη του κυβερνώντος κόμματος (δεν κατονομάζεται) να απολαμβάνουν το γεύμα τους σε ένα πολυτελές εστιατόριο. Πρόκειται για μια ομάδα πρωτοκλασάτων στελεχών που έχουν στήσει μια κομπίνα διασπάθισης δημόσιου χρήματος, στην οποία συμμετέχει κι ένας περιφερειακός γραμματέας που προορίζεται για την ηγεσία της παράταξης. Η παράνομη δραστηριότητά τους θα λάβει απότομα τέλος, όταν ένα μέλος της ομάδας συλληφθεί και οι αποκαλύψεις σφίξουν τον κλοιό γύρω από τον ισχυρό γραμματέα, ο οποίος μάχεται ενάντια στο χρόνο για να αποφύγει τον πολιτικό αφανισμό.

Η υπόθεση θυμίζει έντονα το σκάνδαλο που έριξε την κυβέρνηση του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας Μαριάνο Ραχόι και μέσω αυτής ο Σορογκογέν τοποθετεί την ασυδοσία στο επίκεντρο της κρίσης των σύγχρονων δημοκρατιών. Αποφεύγει συνειδητά να χρωματίσει πολιτικά τους χαρακτήρες, μια τολμηρή επιλογή που υπαινίσσεται το τέλος των ιδεολογιών και θέλει τη ροπή προς τη δια­φθορά να είναι σύμφυτη με την εξουσία. Διότι μπορεί ο άνθρωπος να είναι ένα ον πολιτικό, πρωτίστως όμως είναι ένα ον με συμφέροντα, τα οποία τροφοδοτούν ένα ολόκληρο σύστημα. Έτσι τα πολιτικά «πιστεύω» αποτελούν απλώς το παραπέτασμα των προσωπικών επιδιώξεων, ενώ η όποια έννοια ηθικής καταντά στην πράξη (πολιτική) φάρσα.

Όταν λοιπόν χάνεται η πίστη στις αξίες, αυτό που μένει είναι ένας αμείλικτος και βρόμικος πόλεμος για (προσωπική) επιβίωση, όπως συνειδητοποιεί και ο χαρακτήρας του Αντόνιο ντε λα Τόρε, ο οποίος δίνει ακόμη μία αποθεωτική ερμηνεία. Ο Σορογκογέν κρατάει αποστάσεις από τις (πολιτικές) μεγαλοστομίες κι επικεντρώνεται σε αυτό που ξέρει καλύτερα, την προσφορά γερών δόσεων αγνής, εθιστικής αγωνίας. Οι χειρουργικής ακρίβειας αυξομειώσεις του ρυθμού κορυφώνουν το σασπένς μέχρι το εντελώς απροσδόκητο φινάλε, μια εν μέρει εκβιαστική κατακλείδα, που όμως κόβει την ανάσα.

Ισπανία. 2018. Διάρκεια: 132΄. Διανομή: ROSEBUD.21/SEVEN.

Σχετικά Θέματα