Κριτική

Ο Αόρατος Άνθρωπος

Από -

Μέλος της εξέχουσας κινηματογραφικής παρέας των «τεράτων της Universal», ο βασισμένος στο μυθιστόρημα του Χ.Τζ. Γουέλς «Αόρατος Άνθρωπος» (1933) του Τζέιμς Γουέιλ υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες στιγμές του κλασικού σινεμά του φανταστικού. Το σύγχρονο ριμέικ του όμως δεν εντάσσει τον ήρωα στο καινούργιο Monster Universe («Μούμια», «Λυκάνθρωπος»), αλλά τον προσεγγίζει με εντελώς ανανεωτικό πνεύμα, σαν φτηνή (προϋπολογισμού 7 εκατ. δολαρίων) ταινία τρόμου.

Την όλη διασκευή αναλαμβάνει ο εξπέρ του είδους Λι Γουάνελ (σεναριογράφος των «Saw», «Παγιδευμένη Ψυχή» και σκηνοθέτης του «Upgrade»), ο οποίος προσαρμόζει τη βασική ιδέα στο φεμινιστικό παρόν, ρίχνοντας το δραματικό βάρος στην ηρωίδα της υπόθεσης. Την παγιδευμένη σε μια βάναυση σχέση Σεσίλια, η οποία –σε μια άκρως αγωνιώδη εναρκτήρια σεκάνς– καταφέρνει να δραπετεύσει από τον βάναυσο εραστή της και να καταφύγει στο σπίτι ενός γνωστού της αστυνομικού. Δεν θα τολμήσει να βγει από την πόρτα του μέχρι να πληροφορηθεί πως ο πρώην της αυτοκτόνησε. Αλλά εκείνος, πρωτοπόρος επιστήμονας στην οπτική, της επιφυλάσσει μια δυσάρεστη έκπληξη.

Η πάντα ευρηματική στην προσέγγιση των ρόλων της Ελίζαμπεθ Μος προσδίδει βάθος, πάθος κι εσωτερική δυναμική στην ευάλωτη Σεσίλια, με τον Γουάνελ να τυλίγει σε μια επιβλητική, διαρκώς απειλητική ατμόσφαιρα το… κενό που την περιβάλλει. Μοιάζει όμως να «διασκεδάζει» μάλλον υπερβολικά με το πώς θα οργανώσει την κάθε αόρατη παγίδα που περιμένει την κακοποιημένη ηρωίδα του, προσπερνώντας με ταχύτητα χαρακτήρες και κοινωνικές αναφορές. Λίγα στοιχεία που αφορούν το χαρακτήρα της Σεσίλια ενσωματώνονται στην πλοκή, η αντρική βία περιορίζεται σε ψυχιατρικού τύπου παρέκκλιση και η αφήγηση χτίζεται πριμοδοτώντας μια πανηγυρικά σαδιστική λύση, η οποία θα καταχειροκροτηθεί σίγουρα στους κατάμεστους πολυκινηματογράφους.

ΗΠΑ, Αυστραλία. 2020. Διάρκεια: 124΄. Διανομή: TULIP.

Σχετικά Θέματα