Κριτική

Ο Άνθρωπος του Θεού

Από -

Αφού χάνει τη θέση του επισκόπου Πενταπόλεως και εκδιώκεται από την Αλεξάνδρεια, ο Άγιος Νεκτάριος επιστρέφει στην Ελλάδα για να συνεχίσει την ιερή αποστολή του παρά τις αντιξοότητες. Αδόκιμη σοβαροφάνεια, θεατρική σκηνοθεσία και ένα φορτωμένο στην υπερβολή σενάριο, συνθέτουν μια σινε-βιογραφία που δεν ξεπερνά σε ουσία μια σελίδα εγκυκλοπαίδειας.

Διαχρονικά οι ζωές των αγίων έχουν περάσει απαρατήρητες από την ελληνική κινηματογραφία, παρότι εκπέμπουν ιδιαίτερη πολιτική και ιστορική γοητεία. Ειδικότερα εκείνων που διατηρούσαν έντονη δημόσια παρουσία, αλλά πίσω από τις κλειστές πόρτες οι υψηλά ιστάμενοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας τους σαμπόταραν ή λοιδορούσαν. Μια από αυτές τις παρεξηγημένες προσωπικότητες ήταν και εκείνη του Αγίου Νεκταρίου. Ενός άντρα ο οποίος βρέθηκε στη δίνη κλικών εντός του συντεταγμένου κλήρου, την ώρα που αγαπήθηκε από το ποίμνιο όσο ελάχιστοι, χάρη στο ακτινοβόλο πνεύμα του. Η σκηνοθέτιδα Γέλενα Πόποβιτς, λοιπόν, είχε ένα πολλά υποσχόμενο μείγμα στα χέρια της για να παραδώσει μια πολυσχιδή σινε-βιογραφία. Φευ, το (αγγλόφωνο) τελικό αποτέλεσμα όχι απλώς μένει ανεκμετάλλευτο, αλλά δεν ξεπερνά σε ουσία την τηλεγραφική παράθεση εγκυκλοπαιδικών πληροφοριών μιας σελίδας στο Wikipedia.

Όλα ξεκινούν στην Αλεξάνδρεια του 1890, όπου ο Νεκτάριος, από τη θέση του επισκόπου Πενταπόλεως, έχτισε την κληρική καριέρα και τη φήμη του, φτάνοντας σε τέτοιο σημείο ώστε θεωρήθηκε αυτονόητο φαβορί για τη διαδοχή του (μέντορά του) Σωφρονίου στο Πατριαρχείο. Οι κακόβουλοι, όμως, αντίπαλοι του Νεκταρίου δολοπλοκούν και καταφέρνουν όχι μόνο να τον εκδιώξουν από την Αίγυπτο, αλλά επιπλέον να του στερήσουν την ιερατική ιδιότητα. Κάπως έτσι ξεκινά ένα σερί αναποδιών για τον αθώο Αναστάσιο Κεφαλά, όπως είναι το κατά κόσμον όνομα του αγίου, οι οποίες τον οδηγούν από τη Χαλκίδα και τη διεύθυνση της Ριζαρείου Σχολής μέχρι τη μονή που έχτισε στην Αίγινα. Βέβαια, τις αιτίες των διαδοχικών σκανδάλων, τις λεπτομέρειες και τον... θαυματουργό τρόπο που κάθε φορά εμπλεκόταν το όνομα του Νεκταρίου δε θα τα μάθουμε ποτέ.

banner

Μοναδικό μέλημα της θεατρικά στημένης και σοβαροφανούς σκηνοθεσίας, απ’ όπου απουσιάζει η αίσθηση του χώρου και η πλοκή εξελίσσεται αυστηρά μέσα από την πρόζα, είναι η εμπέδωση πως ο άγιος υπήρξε ένα τραγικό αλάθητο θύμα, εξ ορισμού αγαθό και… άγιο. Δεν υπάρχει σκηνή στην οποία δεν αποθεώνεται σε εξουθενωτικό βαθμό ο Νεκτάριος, παρόλο που κινηματογραφικά οι δράσεις του περιορίζονται σε πράα νεύματα και μειλίχια ευφυολογήματα.

Εδώ αδικείται η φιλότιμη απόπειρα του πρωταγωνιστή Άρη Σερβετάλη, ο οποίος αποδεδειγμένα μπορεί να επιβάλλεται ερμηνευτικά στη μεγάλη οθόνη ή στο θέατρο, αφού ο ηθοποιός έχει στα χέρια του ένα πάμφτωχο υλικό. Κάτι που, αναπόφευκτα, ούτε το πλούσιο ταλέντο που διακρίνει το υπόλοιπο cast μπορεί να διορθώσει. Κι όσο οι χαρακτήρες εμφανίζονται και εξαφανίζονται κατά βούληση κι οι αγγλικές προφορές φλερτάρουν με την ειρωνεία, τόσο ξεφεύγει ο υπερβάλλων ζήλος της Πόποβιτς να μας αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας πως ο Άγιος Νεκτάριος ήταν... «the real deal».

Ελληνική. 2021. Διάρκεια: 109΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά

Σχετικά Θέματα