Κριτική

Νουρέγιεφ: Το Λευκό Κοράκι

Από -

Eνας από τους σπουδαιότερους χορευτές μπαλέτου στην ιστορία, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, υπήρξε συνώνυμο του περφεξιονισμού και της σιδερένιας αυτοπεποίθησης, που τροφοδοτούσαν τις παρορμητικές αντιδράσεις του απέναντι σε οτιδήποτε ένιωθε πως τον περιορίζει· ακόμη κι αν αυτό σήμαινε τη σύγκρουσή του με το σοβιετικό καθεστώς.

Η αντίθεση ανάμεσα στον πειθαρχημένο καλλιτέχνη και τον ανυπότακτο άντρα εμπνέει τον σκηνοθέτη Ρέιφ Φάινς («Κοριολανός», «Η Αόρατη Γυναίκα»), ο οποίος κρατάει εδώ και τον ρόλο του δασκάλου του Νουρέγιεφ, του Πούσκιν. Μέσα από την αφήγηση των πρώτων του χρόνων στην ΕΣΣΔ μέχρι την αυτομόλησή του στη Δύση, ο Φάινς προσεγγίζει τον Νουρέγιεφ ως μια ασίγαστη φωτιά, η οποία όχι μόνο ζεσταίνει, αλλά μπορεί και να κάψει όσους βρίσκονται κοντά της.

Η κάμερά του εστιάζει στον χαρισματικό πρωτοεμφανιζόμενο Όλεγκ Ιβένκο, ο οποίος δεν έχει την ερμηνευτική δύναμη που θα παρέσυρε την αφήγηση. Παρά την ανεπιτήδευτη ειλικρίνειά του, ο Βρετανός σκηνοθέτης διαχειρίζεται διστακτικά την περσόνα του Νουρέγιεφ και η πολυπρισματική πλοκή του σεναρίου στερείται της ματιάς που θα προσέδιδε χαρακτήρα και σφρίγος στην ταινία.

Αγγλία, Γαλλία. 2018. Διάρκεια: 127΄. Διανομή: ODEON.