Κριτική

Νίκος Καρούζος: Ο Δρόμος για το Έαρ

Από -

«Να γυρίζεις –αυτό είναι το θαύμα– / με κουρελιασμένα μάτια / με φλογωμένους κροτάφους απ’ την πτώση / να γυρίζεις / στην καλή πλευρά σου». Ο συγκεκριμένος στίχος από το ποίημα «Τα πουλιά δέλεαρ του θεού», εκτός από προσωπικός αγαπημένος, ταιριάζει γάντι στην ιδιοσυγκρασία του ανθρώπου που το σκαρφίστηκε, του Νίκου Καρούζου. Ενός ανθρώπου ο οποίος ανέπνεε την ποίηση και βασανίστηκε από αυτήν, έχοντας προηγουμένως κάνει το ίδιο όντας αφοσιωμένος στην πολιτική δράση, κάτι που πλήρωσε με εξορία. Υπήρξε επίσης ένας άντρας δύσκολος, σε διαρκή επαφή με το αλκοόλ, αλλά και αδικημένος, αφού έζησε και πέθανε σε ανέχεια, με το έργο του να εκτιμάται πολλαπλά μετά θάνατον.

Την πολυσχιδή προσωπικότητα του Καρούζου, το λυρισμό των λέξεών του, τα λάθη, τα ελαττώματα και τα ορμητικά πάθη, συγκεντρώνει στο μεστό και χειροπιαστά συναισθηματικό ντοκιμαντέρ του ο πρωτοεμφανιζόμενος Γιάννης Καρπούζης. Δίχως ποιητικές υπερβολές, επικεντρωμένος στην ουσία του υλικού του κι αποφεύγοντας τις απόπειρες αγιοποίησης, ο σκηνοθέτης παρουσιάζει ένα φιλμ πλήρες που πετυχαίνει μια δυσεύρετη ισορροπία ακαδημαϊκής ευκρίνειας, κινηματογραφικής δημιουργικότητας και αδιαμφισβήτητου προσωπικού νοιαξίματος.

Σκηνοθεσία: Γιάννης Καρπούζης. Εγχ., Ελλάδα. 2020. Α/Μ. Διάρκεια: 101'. Διανομή: Weird Wave.