Κριτική

Νεκρωταφίο Ζώων

Από -

Από τα καλύτερα μυθιστορήματα του Στίβεν Κινγκ, το ανορθόγραφο «Νεκρωταφίο ζώων» του 1983 μεταφέρεται για δεύτερη φορά στο σινεμά μετά τη διεκπεραιωτική –δια χειρός του ίδιου του Κινγκ– διασκευή της Μέρι Λάμπερτ το 1989. Και πάλι λοιπόν, ο γιατρός Λούις Κριντ και η τετραμελής οικογένειά του μετακομίζουν σε ένα ειδυλλιακό εξοχικό σπίτι στην Νέα Αγγλία. Όταν χάσουν την πολυαγαπημένη τους γάτα σε αυτοκινητικό ατύχημα, ο γείτονάς τους προτείνει στον Λούις να τη θάψει σε ένα μυστικό νεκροταφείο, το οποίο αποδεικνύεται πως κατέχει μυστηριώδεις όσο κι ανεξέλεγκτες δυνάμεις.

Η πλοκή δεν παίρνει ποτέ ανάσα και τα jumpscares πέφτουν βροχή σ’ αυτήν τη μοντέρνα εκδοχή, η οποία αποδεικνύεται αρκετά τρομακτική, χωρίς όμως να αφήνει χρόνο ανάπτυξης στους χαρακτήρες και χώρο σε κάποια «πιο βαθιά» ιδέα, όπως η σχέση της γης (πρώην ινδιάνικη περιοχή) και των ηρώων με το τραυματικό παρελθόν τους. Αν κι όλα έχουν μπει στον αυτόματο τρομο-πιλότο λοιπόν, πολλές σεναριακές αλλαγές σε σχέση με το βιβλίο, και ειδικά το φινάλε, αποδεικνύονται τελικά έξυπνες και αποτελεσματικές.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 101΄. Διανομή: ODEON.

Σχετικά Θέματα