Κριτική

Μπομπ ο Χαρτοπαίκτης

Από -

Γυρισμένο ανάμεσα στα «Τρομερά Παιδιά» (1950) και το «Deux Hommes Dans Manhattan» (1959), το «Μπομπ ο Χαρτοπαίκτης» είναι το παρθενικό φιλμ νουάρ στη φιλμογραφία του Ζαν-Πιέρ Μελβίλ, πατέρα της στιλάτης ευρωπαϊκής εκδοχής του είδους. Εδώ συναντάμε για πρώτη φορά τη φιγούρα του σκληραγωγημένου, περιθωριακού και μοναχικού ήρωα με δικούς του ηθικούς κώδικες, ο οποίος κυνηγά μια τελευταία ευκαιρία για να πατσίσει με την κοινωνία και τη μοίρα του. Όπως ο Μπομπ, πρώην γκάνγκστερ και νυν παθιασμένος χαρτοπαίκτης, ο οποίος όταν βρεθεί στριμωγμένος οικονομικά θα θυμηθεί τα παλιά και θα οργανώσει τη ληστεία ενός καζίνου στη Ντοβίλ.

Ο κόκκινος κύκλος που περιβάλλει τους ήρωες του Μελβίλ, όμως, είναι αναπόδραστος. Η γαλλική φαταλιτέ, στην παράδοση του «Pepe Le Moko», του «Ξημερώνει» και του «Touchez pas au Grisbi», διασταυρώνεται με τον κυνισμό του αμερικανικού hard boiled μυθιστορήματος σε ένα ποιητικό, λιτό και πικρά νοσταλγικό ρέκβιεμ. Το φιλμ νουάρ διασχίζει τον Ατλαντικό και ενστερνίζεται με κομψότητα την υπαρξιστική φιλοσοφία, τον κοινωνικό ρεαλισμό και μια πρωτόγνωρη αφηγηματική ελευθερία.
Γαλλία. 1956. Διάρκεια: 98΄. Α/Μ. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.