Κριτική

Μπλε Βάλτος

Από -

Στην Αμερική, το πρόβλημα των υιοθετημένων παιδιών άλλης εθνικότητας, τα οποία τα τελευταία χρόνια απελαύνονται, ακόμα κι αν έχουν συμπληρώσει δεκαετίες παραμονής στη χώρα, γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο. Ο κορεατικής καταγωγής ηθοποιός και σκηνοθέτης Τζάστιν Τσον το φέρνει μπροστά στην κάμερά του μέσα από ένα σκληρό δράμα χαρακτήρων, η ιστορία του οποίου βασίζεται σε αληθινά περιστατικά: ο Αντόνιο ΛεΜπλανκ είναι ένας Αμερικανοκορεάτης ο οποίος μεγάλωσε από τριών ετών στη Λουιζιάνα, εργάζεται ως tattoo artist και αναγκάζεται να επιστρατεύσει κάθε θεμιτό κι αθέμιτο μέσο προσπαθώντας να κρατήσει ενωμένη την οικογένειά του, καθώς απειλείται με άμεση απέλαση.

Καυτό κοινωνικό θέμα, αποτελεσματική σκηνοθεσία indie ρεαλισμού, δυναμικές ερμηνείες. Ο διδακτισμός μένει για ώρα στη γωνία, όχι όμως και ο μελοδραματικός συναισθηματισμός, ο οποίος επιστρατεύεται για να ανεβάσει τη δραματική ένταση (και τις καταγγελτικές κορώνες). Κι όμως, η λιτή σκηνή στην οποία η Αλίσια Βικάντερ τραγουδάει το «Blue Βayou» έχει τριπλάσια κινηματογραφική δύναμη από το μακρόσυρτο, αγωνιώδες και σπαραξικάρδιο φινάλε.

ΗΠΑ, Καναδάς. 2021. Διάρκεια: 117΄. Διανομή: TULIP.

banner