Κριτική

Μετά τον Χωρισμό

Από -

Βραβείο σκηνοθεσίας και Λιοντάρι του Μέλλοντος στη Βενετία για ένα γεμάτο ένταση και ειλικρίνεια πορτρέτο της σύγχρονης οικογενειακής ζωής, η οποία μπορεί να μετατραπεί από εστία συνύπαρξης σε αληθινό πεδίο μάχης.

Πριν από πέντε χρόνια ο Ξαβιέ Λεγκράν κέρδισε μια οσκαρική υποψηφιότητα και το Σεζάρ μικρού μήκους για το «Just Before Loosing Everything», τη σε σχεδόν πραγματικό χρόνο περιγραφή της προσπάθειας της κακοποιημένης Μιριάμ να ξεφύγει από τον βίαιο σύζυγό της Αντουάν. Το βραβευμένο με Αργυρό Λιοντάρι σκηνοθεσίας στη Βενετία «Μετά τον Χωρισμό» συνεχίζει την ιστορία τους, με τον Αντουάν να κερδίζει την κοινή κηδεμονία του γιου τους Ζουλιάν. Ο 12χρονος προτιμάει να μείνει με τη Μίριαμ και τη μεγαλύτερη αδερφή του, αλλά σταδιακά διαπιστώνει πως είναι παγιδευμένος ανάμεσα σε μια φοβισμένη, υπερπροστατευτική μητέρα κι έναν ανεξέλεγκτα βίαιο πατέρα.

Ωμά ρεαλιστικό πορτρέτο της σύγχρονης οικογενειακής ζωής, η οποία μπορεί να μετατραπεί από εστία συνύπαρξης σε αληθινό πεδίο μάχης, το ντεμπούτο του Λεγκράν μένει πιστό σε μια αφηγηματική λιτότητα που δεν χρειάζεται μουσικές υπογραμμίσεις ή σεναριακές ανατροπές για να δημιουργήσει ένταση και σασπένς. Καίρια και λακωνικά, το φιλμ μένει διαρκώς επικεντρωμένο στους χαρακτήρες και στις πράξεις τους, δεν ηθικολογεί, ούτε κλείνει το μάτι σε εύκολες κοινωνιολογικές αναφορές. Απλώς παρατηρεί, καταγράφει και αποκαλύπτει επώδυνες μα διαρκώς παρούσες δίπλα μας αλήθειες.

Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 90΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Σχετικά Θέματα

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Νίκος Α. πριν από 2 μήνες

    Ρε είστε με τα καλά σας? Απορώ κ.Μήτση που είδατε το ειλικρινές πορτρέτο της σύγχρονης οικογενειακής ζωης. Ο αντρας~τέρας (σωματικά και ψυχικα) κακοποιεί την ανυπεράσπιστη, παθητική πρώην γυναίκα και τα παιδιά του (ποσο πιο κλισε?) δείχνοντας σε πολυ λίγες στιγμες το ότι είναι και αυτός (ελάχιστα) άνθρωπος. Η αναμενόμενη για το θέατη εξέλιξη της υπόθεσης και κυρίως των χαρακτήρων βυθίζεται ολο και περισσότερο στην υπερβολη με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία μεταξύ ψυχολογικού δράματος και θρίλερ σε σημείο που το γκροτέσκο φινάλε του να θυμίζει εντονα σκηνές από τη Λάμψη! Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί μια αντικειμενική ματιά πάνω στη σύγχρονη οικογένεια, αντιθετώς εκφράζει μια υπερφεμινιστικη διάθεση καταρρακωνοντας το ανδρικό πρότυπο στα τα πλαισια της αστικής οικογένειας. Επίσης χάνεται μια ευκαιρία να διερευνηθούν οι λεπτές ψυχολογικές αποχρωσεις στις σχέσεις των μελών μιας χωρισμένης οικογένειας. Εξαιρετικός ο μικρός πρωταγωνιστής κάθε έκφραση του προσώπου του και κάθε βλέμμα του σου μεταδίδει την ένταση της ατμόσφαιρας και την ψυχική του κατάσταση. Ενδιαφέρουσα σκηνοθετική προσέγγιση και αρκετά καλοστημένη αλλά ως εκεί. (2 αστεράκια)