Κριτική

Mektoub, Αγάπη μου

Από -

Στα πρώτα πλάνα της ταινίας, και υπό τους ήχους του Μότσαρτ, ο νεαρός Αμίν ποδηλατεί ένα αυγουστιάτικο πρωινό στους δρόμους της Σετ, μιας κωμόπολης κοντά στο Μονπελιέ. Ένα απόσπασμα από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο κι ένα από το Κοράνι, τα οποία συνδέουν το Θεό με το φως (το οποίο λούζει τον πρωταγωνιστή), μας ανοίγουν το δρόμο προς τον εσωτερικό κόσμο της έκτης ταινίας του Αμπντελατίφ Κεσίς, πρώτο μέρος ενός φιλόδοξου κινηματογραφικού δίπτυχου (το «Canto Due» ή «Intermezzo» είναι ήδη στο post production).

Ο Γαλλοτυνήσιος σκηνοθέτης («Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι», «Μαύρη Αφροδίτη», «Η Ζωή της Αντέλ») παίρνει έμπνευση από το μυθιστόρημα «La blessure, la vraie» του Φρανσουά Μπεγκοντό, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή του «Ανάμεσα στους Τοίχους» του Λοράν Καντέ, το οποίο διασκευάζει ελεύθερα, τοποθετώντας τη δράση του το καλοκαίρι του 1994 στη Σετ της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Εκεί επιστρέφει για τις διακοπές του ο Αμίν, ερασιτέχνης φωτογράφος και επίδοξος σεναριογράφος, ο οποίος είχε φύγει ένα χρόνο νωρίτερα για το Παρίσι. Εκτός από την οικογένειά του, θα συναντήσει συγγενείς και φίλους, όπως τον ξάδερφό του Τονί και την παιδική του φίλη Οφελί, ενώ θα γνωρίσει στην πλαζ τις Σελίν και Σαρλότ.

Στα αραβικά mektoub σημαίνει πεπρωμένο, ό,τι δηλαδή η ζωή μάς έχει προετοιμάσει για το μέλλον και η ταινία αναζητά τον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας μπορεί να το προσχεδιάσει, να το αντιμετωπίσει, να το αγαπήσει. Χωρίς φυσικά να το ξέρει, καθώς οι ανθρώπινες επιθυμίες και τα γεγονότα της ζωής μάς οδηγούν πάντα σε απρόβλεπτες, δαιδαλώδεις διαδρομές. Τι μας ωθεί να τις ακολουθήσουμε; Πόσο τις επιλέγουμε και πόσο παρασυρόμαστε σ’ αυτές; Οι διακοπές του Αμίν, οι οποίες αρχίζουν ένα ηλιόλουστο πρωινό και τελειώνουν ένα ειδυλλιακό σούρουπο, προοικονομούν μια πορεία ζωής που θέτει τους προσανατολισμούς της σε ανύποπτη στιγμή. Ανάμεσα σε ανέμελους περιπάτους, διασκεδαστικά ξενύχτια, ερωτικά παιχνιδίσματα, οικογενειακές συναντήσεις και τετριμμένο κουτσομπολιό.

Παίρνοντας τον χρόνο της, τον οποίο χαρίζει στους χαρακτήρες για να «αναπνεύσουν» και να αναπτυχτούν ψυχολογικά χωρίς σεναριακές απλοποιήσεις, η κάμερα του Κεσίς αποτυπώνει κάθε χειρονομία, κάθε βλέμμα, κάθε κουβέντα και κάθε νεκρή στιγμή που μια χολιγουντιανή ταινία θα θεωρούσε δραματικά ασήμαντη και δραματουργικά περιττή. Γεμάτη κρυμμένες αλήθειες όμως, αυτή η κοινότοπη πραγματικότητα αποκαλύπτει με το αργό, τελετουργικό πέρασμα του χρόνου τα μυστικά της – τις μικροσκηνοθεσίες της καθημερινότητας, τους ανομολόγητους πόθους, όσα κρύβουν οι λέξεις και όσα αποκαλύπτει η γλώσσα του σώματος. Η οποία κάτω από το (καλοκαιρινό) φως εξηγεί τα πάντα για το νόημα της ζωής, το οποίο γλιστρά διαρκώς μέσα από τα χέρια μας στο παρόν για να μας συναντήσει απροειδοποίητα στο μέλλον.

Γαλλία, Ιταλία. 2017. Διάρκεια: 174΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Σχετικά Θέματα