Κριτική

Μεγαλώνοντας

Από -

Από την αρχή του σχολείου ως το κολέγιο, ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ («Πριν τα Μεσάνυχτα») κινηματογραφεί σε πραγματικό χρόνο μια δωδεκαετία από τη ζωή ενός αγοριού που μεγαλώνει στο Τέξας με τη χωρισμένη μητέρα και τη μικρότερη αδελφή του. Ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό πείραμα και μια τρυφερή, ανέμελη, αν και «εξωραϊσμένη» ταινία ενηλικίωσης που βραβεύτηκε στο Βερολίνο και σίγουρα θα φτάσει ως τα επόμενα Όσκαρ.

Γυρισμένο μόλις σε 39 ημέρες, αλλά ταυτόχρονα σε διάρκεια 12 ολόκληρων χρόνων, το «Μεγαλώνοντας» είναι μια sui generis ταινία ενηλικίωσης που συνδυάζει με πρωτότυπο τρόπο μυθοπλασία και ντοκιμαντέρ, αληθινούς χαρακτήρες και κατασκευασμένους ρόλους. ­Κινηματογραφικό «ξαδερφάκι» της τριλογίας «Πριν το Ξημέρωμα» - «Πριν το Ηλιοβασίλεμα» - «Πριν τα Μεσάνυχτα», όπου παρακολουθούμε τη σχέση των Τζέσι και Σελίν να εξελίσσεται σε «πραγματικό» χρόνο, η τελευταία ταινία του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ χτίζεται πάνω στην ίδια προβληματική, αλλά με μια διαφορετική αφηγηματική τακτική. Ενώ κάθε ταινία της τριλογίας διαδραματίζεται μόνο σε λίγες ώρες και σκηνοθετείται με μεγάλες σεκάνς, το «Μεγαλώνοντας» απλώνεται χρονικά και δομείται πάνω σε επεισόδια σύντομης διάρκειας. Αποκτά έτσι τη μορφή μιας ιδιόμορφης οικογενειακής saga, στο κέντρο της οποίας στέκεται ο νεαρός Μέισον.
Τον πρωτοσυναντάμε στο ξεκίνημα της σχολικής του ζωής σε μια πόλη του Τέξας, όπου μεγαλώνει μαζί με τη χωρισμένη μητέρα του και τη μικρότερη αδερφή του. Οι αραιές επισκέψεις του μποέμ, εξωστρεφούς και… ορκισμένου εχθρού του Τζορτζ­ Μπους πατέρα του τον απομακρύνουν για λίγο από την τακτοποιημένη πραγματικότητα, η οποία αρχίζει να γίνεται ασφυκτική όταν η μητέρα του αποφασίζει να παντρευτεί έναν καθηγητή κολεγίου με δύο παιδιά, αυστηρούς κανόνες συμπεριφοράς και προβλήματα αλκοολισμού.

Μικρές και μεγάλες συγκρούσεις, ξένοιαστες στιγμές, σύντομες γνωριμίες, ανέμελες συζητήσεις και χαριτωμένα ενσταντανέ συγκροτούν ένα μωσαϊκό γεγονότων –ζωντανό άλμπουμ ζωής–, το οποίο προσπαθεί συγκινητικά να αγκαλιάσει το γλυκό­πικρο πέρασμα του χρόνου. Cool σαν τον πρωταγωνιστή του, ο Λινκλέιτερ το συμπληρώνει χωρίς μελοδραματισμούς κι εξάρσεις, κρύβοντας το σημαντικό πίσω από το ασήμαντο και το αληθινά σοβαρό μέσα στο καθημερινά οικείο. Αυτό από τη μία ποτίζει την ταινία με ένα διασκεδαστικό άρωμα και μια χαλαρή αισιοδοξία (τίποτα τρομερό και ανεπανόρθωτο δεν συμβαίνει πραγματικά) και από την άλλη την εμποδίζει να περπατήσει (και) στη σκοτεινή πλευρά, εκεί όπου οι επιθυμίες παίρνουν επικίνδυνη όψη και τα αισθήματα δεν είναι πάντα καλοπροαίρετα.
Η σεξουαλική­ ενηλικίωση του Μέισον, π.χ., περιγράφεται μάλλον γραφικά, ενώ όλοι οι πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες δεν έχουν σχεδόν το παραμικρό ηθικό ψεγάδι. Το «Μεγαλώνοντας» όμως δεν θέλει να είναι ένα αυστηρά ρεαλιστικό, σκληρό ψυχογράφημα. Εσκεμμένα επιλέγει τη φωτεινή –αλλά όχι ροζ– εικόνα της ζωής, διηθεί μέσα από χιουμοριστικό κόσκινο το καθημερινό άχθος και καθώς κοιτάζει τους ήρωες στα μάτια, κλέβει εικόνες μιας Αμερικής που δοκιμάζεται στο πέρασμα του χρόνου μαζί τους. Γι’ αυτό κερδίζει το στοίχημα και συγκινεί τελικά τον θεατή και όχι μόνο. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Βερολίνου, απρόσμενη εμπορική επιτυχία στις ΗΠΑ και πλώρη για τα επερχόμενα Όσκαρ.

ΗΠΑ. 2014. Διάρκεια: 165΄. Διανομή: UIP.

Σχετικά Θέματα