Κριτική

Με Άλλο Πρόσωπο

Από -

Τακτική επισκέπτρια («Elles», «In the Name of») και διπλά βραβευμένη (Αργυρή Άρκτος σκηνοθεσίας για το «Body», Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για το «Με Άλλο Πρόσωπο») στο φεστιβάλ Βερολίνου, η Μαλγκορζάτα Σουμόφσκα παραμένει μια ενδιαφέρουσα όσο και κινηματογραφικά άνιση ανατόμος της πολωνικής πραγματικότητας. Ένας από τους πυλώνες της τελευταίας, η καθολική Eκκλησία, μπαίνει συχνά στο στόχαστρό της, ποτέ όμως με διάθεση τόσο βιτριολικής κριτικής όσο στην τελευταία της ταινία.

Πανταχού παρών, από την οικογένεια ως τις κοινωνικές εκδηλώσεις, ο καθολικισμός αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς όλου του πολωνικού (εδώ και επαρχιακού) κοινωνικού γίγνεσθαι της ταινίας, αποκαλύπτοντας τη ματαιόδοξη, κακόγουστη και κυνική πλευρά του μέσα από την κατασκευή ενός γιγαντιαίου αγάλματος του Ιησού, του μεγαλύτερου στον κόσμο, στην κορυφή ενός ειδυλλιακού λόφου. Στις εργασίες ανέγερσής του συμμετέχει και ο Γιάτσεκ, ένας συνηθισμένος νεαρός που λατρεύει το heavy metal και διασκεδάζει ανέμελα με την αγαπημένη του Νταγκμάρα. Μέχρι που θα πέσει θύμα ενός εργατικού ατυχήματος, το οποίο θα τον παραμορφώσει.

Η Σουμόφσκα αναπτύσσει με κωμικοτραγικό τρόπο ζητήματα προσωπικής ταυτότητας και κοινωνικής αποδοχής σε μια αντικληρική σάτιρα η οποία προσπαθεί να λειτουργήσει και ως αποτελεσματική πολιτική αλληγορία (μια χώρα που αναζητά το αληθινό της πρόσωπο). Πίσω από τον απλοϊκό σαρκασμό κρύβει ειλικρινές συναίσθημα, αλλά η φιλοδοξία για κάτι πολύ πιο βαθύ και σύνθετο τη γεμίζει αχρείαστες διδακτικές και δημαγωγικές ευκολίες. Έτσι, αν και κατά στιγμές ευφυής, κυρίως στις χιουμοριστικές νότες της, η αλλόκοτη αυτή δραμεντί δεν βρίσκει ποτέ την ισορροπία ανάμεσα στην έντονη ειρωνεία, το υπαρξιακό ανθρώπινο δράμα και τα περιττά σκηνοθετικά τρικ (η επιλεκτική εστίαση, που δημιουργεί μια «οπτική του σωλήνα»).

Πολωνία. 2018. Διάρκεια: 91΄. Διανομή: SEVEN FILMS.