Κριτική

McQueen

Από -

Ο κόσμος της μόδας συγκλονίστηκε όταν, στις 11/2/2010, πληροφορήθηκε την αυτοκτονία του Αλεξάντερ ΜακΚουίν – όχι όμως όσοι τον γνώριζαν καλά. Ο νεαρός Βρετανός, ο οποίος την προηγούμενη δεκαπενταετία είχε φέρει ένα δροσερό αέρα ανανέωσης στα σαλόνια της haute couture, φλέρταρε από την αρχή της καριέρας του με τη σκοτεινή του πλευρά, ενώ τα τελευταία χρόνια της ζωής του βυθίστηκε στη μανιοκατάθλιψη και εξαρτήθηκε απολύτως από τα ναρκωτικά. Η ιλιγγιώδης άνοδος, η ταχύτατη καταξίωσή του σ’ έναν ανταγωνιστικό, λαμπερό και παραισθησιογόνο μικρόκοσμο, στην καρδιά της φανταχτερής ποπ κουλτούρας, και φυσικά ο τραγικός του θάνατος, τον καθιστούν μυθιστορηματική, άκρως κινηματογραφική προσωπικότητα και, ταυτόχρονα, ιδανικό εκφραστή της μοντέρνας εκδοχής του καταραμένου καλλιτέχνη, δεμένου πάντα με το υψηλό τίμημα της επιτυχίας.

Σεναριογράφος κινηματογραφόφιλων ντοκιμαντέρ («Everything or Nothing», «Listen to me Marlon») και του ρομαντικού δράματος «Onegin» της Μάρθα Φάινς, ο Πίτερ Ετέντγκουι, ο οποίος συνυπογράφει και τη σκηνοθεσία με τον Ίαν Μπονότ, αφηγείται γραμμικά τη ζωή του διάσημου μόδιστρου, βασισμένος σε προσωπικές βιντεοεγγραφές του ΜακΚουίν, αποσπάσματα από πέντε μεγάλα σόου του και συνεντεύξεις συγγενών και συνεργατών του. Η εξ απαλών ονύχων διάθεσή του να ξεχωρίσει γίνεται αμέσως αντιληπτή, όπως και το ταλέντο το οποίο διέθετε στο να μεταμορφώνει απλά, καθημερινά υλικά σε εντυπωσιακά ενδύματα. Θεληματικός, εργασιομανής και αφοσιωμένος σχεδόν αποκλειστικά στο όραμά του, κέρδισε δύο διαδοχικές χρονιές (1996 και 1997) το βραβείο του Καλύτερου Βρετανού Σχεδιαστή και την ίδια περίοδο ανέλαβε επικεφαλής του οίκου Givenchy, αφήνοντας συχνά άφωνο το κοινό των catwalks με τη «θεατρική αναπαράσταση της σκληρότητας», τις σκοτεινά conceptual δημιουργίες του και τα πρωτοποριακά σκηνοθετημένα σόου του, όπως το διάσημο πλέον «Voss» του 2001.

Οι Μπονότ και Ετέντγκουι δεν απομακρύνονται από το τυπικό βιογραφικό σινε-χρονικό, σκάβουν όμως κάτω από την glossy επιφάνεια του σκανδάλου και αναδεικνύουν τις δημιουργικές και συνάμα αυτοκαταστροφικές αντιφάσεις ενός παθιασμένου καλλιτέχνη. Προσπαθούν να τον περιγράψουν ως ασυμβίβαστο οραματιστή, μα και μοναχικό, τραυματισμένο άνθρωπο, ο οποίος μετέτρεψε μια ιστορία βίας και απώθησης (τη δική του) σε ένα απόλυτα σύγχρονο success story. Αν και πολλές καλλιτεχνικές πτυχές του ΜακΚουίν δεν αναφέρονται καν στην ταινία (όπως οι συνεργασίες του με τον Μπόουι και την Μπιόρκ ή τα βιντεοκλίπ που σκηνοθέτησε), καθώς αυτή μένει επικεντρωμένη στο χώρο της μόδας, το υποψήφιο για δυο BAFTA ντοκιμαντέρ αποτυπώνει γλαφυρά το πώς αυτός ο ιδιοφυής Βρετανός, γιος ενός απλού Λονδρέζου ταξιτζή, διατύπωσε εκ νέου το γκροτέσκο, το φαντασμαγορικό, το ερωτικό και το πεισιθάνατο με όρους του καινούργιου αιώνα, πληρώνοντας μέχρι πένας το τίμημα της «σκορσεζικής» επιτυχίας του.

Μ. Βρετανία. 2018. Διάρκεια: 111΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILMS.