Κριτική

Magic Mike XXL

Από -

Τρία χρόνια μετά την απόσυρσή του από τους «Βασιλιάδες της Τάμπα», ο Μάτζικ Μάικ συναντά τους παλιούς χορευτές-συντρόφους του και όλοι μαζί ξεκινούν για μια τελευταία παράσταση στο ετήσιο συνέδριο των στρίπερ στην Τζόρτζια. Πολύ πιο κωμικό, αλλά σεναριακά προσχηματικό και άδετο σίκουελ, το οποίο πάσχει φανερά και από την απουσία του Στίβεν Σόντερμπεργκ πίσω από την κάμερα.

Σίκουελ της απρόσμενα μεγάλης ταμειακής επιτυχίας του 2012 «Magic Mike», το «XXL» από τη μία προσπαθεί να διατηρήσει, αν όχι να ενισχύσει, τα εμπορικά στοιχεία της πρώτης ταινίας, από την άλλη όμως μοιάζει να θέλει να δια­φοροποιηθεί αισθητά από το ανάλαφρο δράμα του Στίβεν Σόντερμπεργκ, αλλάζοντας πολλούς πρωταγωνιστές, ύφος και σεναριακή κατεύθυνση. Πρώτα απ’ όλα, η αποχώρηση των Ντάλας (Μάθιου ΜακΚόναχι), Άνταμ (Άλεξ Πέτιφερ) και Μπρουκ (Κόντι Χορν) αφήνει στο κέντρο του κάδρου μονάχα τον Μάτζικ Μάικ, ο οποίος τρία χρόνια μετά το τελευταίο ημίγυμνο σόου του με τους «Βασιλιάδες της Τάμπα» προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή τη μικρή επιχείρηση ντιζάιν επίπλων που έχει. Οι φίλοι του όμως θα τον αναζητήσουν, θα του αναθερμάνουν τη φλόγα του χορού και της ανέμελης δια­σκέδασης, παρασύροντάς τον έτσι σε ένα οδικό ταξίδι μέχρι την Τζόρτζια και το ετήσιο συνέδριο των στρίπερ, όπου όλοι μαζί θα δώσουν την τελευταία τους παράσταση.

Μπορεί ο πολυπράγμων Σόντερμπεργκ να κρατά εδώ το διπλό ρόλο του διευθυντή φωτογραφίας (ως Πίτερ Άντριους) και του εκτελεστή παραγωγού, αλλά η δημιουργική απουσία του είναι ηλίου φαεινότερη. Όχι απλώς διότι ο σκηνοθετικός αντικαταστάτης του Γκρέγκορι Τζέικομπς, μόνιμος βοηθός του για πάνω από δύο δεκαετίες, δεν διαθέτει την αφηγηματική επιδεξιότητά του, αλλά και γιατί η έντονα δραματική διάσταση της πρώτης ταινίας (το τίμημα του αμερικανικού ονείρου) έχει εδώ αντικατασταθεί από μια απενοχοποιημένη, χαβαλετζίδικη διάθεση για μια straight ενήλικη κωμωδία.

Μόνο που τα αστεία της στοχοποιούν την πιο κλισέ γυναικεία ερωτική φαντασίωση και οι πλάκες της αντροπαρέας είναι ρηχές κι επαναλαμβανόμενες. Ακόμη χειρότερα, το απόλυτα προσχηματικό σενάριο ξεστρατίζει σε άχρηστες, αφελείς υποπλοκές (το κλαμπ της Ρομ), οι οποίες δεν προσθέτουν απολύτως τίποτα ούτε στη βασική πλοκή ούτε στην ανάπτυξη των –χάρτινων– χαρακτήρων. Έτσι δεν απομένουν παρά τα σέξι, εξαιρετικά χορογραφημένα νούμερα στριπτίζ, τα οποία και προσφέρονται αφειδώς προς τέρψη του φιλοθεάμονος θηλυκού κοινού.

ΗΠΑ. 2015. Διάρκεια: 115΄. Διανομή: TANWEER.