Κριτική

Κριντ ΙΙ

Από -

Επειτα από έξι ταινίες και τριάντα χρόνια, ο κύκλος του διασημότερου κινηματογραφικού μποξέρ έμοιαζε να έχει ολοκληρωθεί με το «Rocky Balboa» του 2006. Ένας ανεξάρτητος Αφροαμερικανός σκηνοθέτης, όμως, ανέλαβε ύστερα από εννιά χρόνια, με δική του ιδέα και σενάριο, να παραδώσει την κληρονομιά του Ιταλού Επιβήτορα στην επόμενη γενιά, συνδυάζοντας σε μια δυναμική περιπέτεια πυγμαχίας την ιστορία μιας συγκινητικής συνεργασίας (ο Ρόκι προπονεί τον γιο του παλιού του φίλου Απόλο Κριντ) κι ένα συμφιλιωτικό σχόλιο πάνω στην ομπαμική Αμερική.

Το «Κριντ» του Ράιαν Κούγκλερ διασκεύαζε στην ουσία το πρώτο «Ρόκι» με εύστροφο και μοντέρνο τρόπο, με τον ίδιο να αφήνει για χάρη του «Black Panther» το σίκουελ στα χέρια του Στίβεν Κέιπλ Τζούνιορ. Μια απουσία που αποδεικνύεται πραγματικά επώδυνη στην εξιστόρηση των καινούργιων περιπετειών του Αντόνις, οι οποίες είναι αντιγραφή αυτών του μέντορά του στα «Ρόκι ΙΙΙ» και «IV».

Ο νεαρός Κριντ είναι λοιπόν έτοιμος να διεκδικήσει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή, δεν ξέρει όμως πως το μέλλον τού επιφυλάσσει μια ακόμη μεγαλύτερη πρόκληση, η οποία έρχεται από το παρελθόν με εκδικητικές διαθέσεις. Ο γιος του Ίβαν Ντράγκο έχει γίνει ένας γιγαντόσωμος κι επιδέξιος πυγμάχος, έτοιμος να ταπεινώσει τον χορτασμένο πρωταθλητή για χάρη του περιφρονημένου πατέρα του.

Η συνέχεια είναι μια άνευρη και copy-paste συρραφή από γνώριμα κλισέ, χωρίς κάποια καινούργια ιδέα, χωρίς την παραμικρή έκπληξη. Πάνω και κάτω από το ρινγκ οι γροθιές, οι ατάκες, οι αγωνιώδεις εξελίξεις, οι τσακωμοί και οι συμφιλιώσεις εναλλάσσονται με τον αυτόματο πιλότο και με μια σκηνοθετική υπνηλία που σε κάνει να παρακαλάς να επιστρέψει πίσω από την κάμερα ο… Σιλβέστερ Σταλόνε.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 130΄. Διανομή: TANWEER.

banner

Σχετικά Θέματα