Συνέντευξη

Κάρλος Βερμούτ: Είναι ο σκηνοθέτης του «Magical Girl» ο νέος Αλμοδόβαρ;

Από -

Γνωρίστε τον 34χρονο σκηνοθέτη του «Magical Girl», ενός ανορθόδοξα σαρκαστικού ψυχολογικού δράματος το οποίο αναστάτωσε την κινηματογραφική Ισπανία και έκανε τον Πέδρο Αλμοδόβαρ να παραμιλά για το ταλέντο του δημιουργού της.

Ξεκινήσατε την καριέρα σας ως συγγραφέας graphic novels. Πώς επηρέασε αυτό την κινηματογραφική ματιά σας;
Πιστεύω ότι με βοήθησε στο να μπορώ εύκολα να «ξεκολλάω» από την πραγματικότητα. Να σκέφτομαι μυθοπλαστικά και όχι μέσα από έναν ξερό ρεαλισμό. Επίσης στο να αναπτύσσω μια ιδέα σεναριακά, με αφηγηματική δομή, και να δένω την πλοκή με τους χαρακτήρες.

Κάποιος μπορεί εύκολα να αναγνωρίσει επιρροές από Ταραντίνο, Μπουνιουέλ, Χάνεκε και Αλμοδόβαρ στο έργο σας. Είναι συνειδητές;

Όλοι οι σκηνοθέτες τους οποίους αναφέρατε μου αρέσουν πολύ και σίγουρα κουβαλάω εικόνες τους στις ταινίες μου. Αλλά μου αρέσουν πολύ περισσότερα πράγματα από ταινίες και σκηνοθέτες. Όπως το να παρατηρώ αυτά που συμβαίνουν στην καθημερινότητά μου, να ακούω μουσική, να μου διηγούνται οι άνθρωποι ιστορίες… Το να δηλώνω ξεκάθαρα τις επιρροές μου νομίζω πως είναι λιγάκι άδικο, γιατί αναγκαστικά θα παραλείψω λιγότερο «λαμπερές», αλλά εξίσου καθοριστικές επιρροές. Ένα διαφημιστικό σποτάκι, ένα κεφάλαιο από κάποιο κόμικς, ένα δευτεροκλασάτο σίριαλ, μια τηλεταινία…

Έχετε μια μάλλον πικρή και πεσιμιστική εικόνα για την ανθρώπινη φύση. Μοιάζει να μην υπάρχει ελπίδα για τους ήρωές σας…
Κάνω σινεμά επειδή απολαμβάνω την αφήγηση μιας φανταστικής ιστορίας, αλλά από την άλλη όλο το υλικό μου είναι βγαλμένο από την πραγματικότητα. Από αυτά που βλέπω γύρω μου. Προσπαθώ να μη δείχνω με το δάχτυλο στους ήρωές μου τι είναι καλό και τι κακό, ούτε να προωθώ μια συγκεκριμένη, εντελώς ξεκάθαρη άποψη για τη συμπεριφορά τους. Τα πράγματα και ειδικά η ανθρώπινη φύση είναι πολύ πιο περίπλοκα, συχνά εντελώς αντιφατικά. Οι χαρακτήρες μου μπορούν πάντα να επιλέξουν, αλλά αν διάλεγαν διαρκώς το σωστό, εγώ δεν θα είχα λόγο να γυρίσω ταινία και όλα θα ήταν λιγότερο διασκεδαστικά.

Το «Diamond Flash», η πρώτη σας ταινία, έκανε πρεμιέρα online και το «Magical Girl» χρηματοδοτήθηκε μέσω crowdfunding. Είναι άραγε αυτοί εναλλακτικοί τρόποι παραγωγής και διανομής για τις ευρωπαϊκές art ταινίες;
Καμία από τις δύο ταινίες μου δεν χρηματοδοτήθηκε «μέσω των θεατών της» με την τυπική έννοια του crowdfunding. Η πρώτη μάλιστα γυρίστηκε με τις προσωπικές μου οικονομίες, ενώ η δεύτερη συγκέντρωσε ένα μεγάλο αριθμό ιδιωτών επενδυτών μέσω της εταιρείας παραγωγής. Ο τελευταίος είναι πράγματι ένας εναλλακτικός τρόπος εξεύρεσης των αναγκαίων οικονομικών πόρων και νομίζω πως όλοι οι νέοι δημιουργοί, ακόμα και οι ανεξάρτητοι Αμερικανοί, πρέπει να αναζητήσουν κάτι παρόμοιο. Υπάρχουν πλέον πολλές επιλογές και είμαστε υποχρεωμένοι να τις βρούμε, αν όχι να τις επιβάλουμε. Προσωπικά είμαι αισιόδοξος γι’ αυτό, όπως και για το μέλλον του ισπανικού και γενικότερα του ευρωπαϊκού σινεμά. Είναι άλλωστε η μόνη λύση. Μπορεί βέβαια να είμαστε αισιόδοξοι και όλα να πάνε στραβά, αλλά αν είμαστε απαισιόδοξοι, τότε σίγουρα τίποτα δεν θα πάει καλά.