Κριτική

Καλοκαίρι με τη Μόνικα

Από -

Το αίσθημα της αγαθής παρανομίας διαπνέει το ερωτευμένο νεαρό ζευγάρι της ταινίας, που δραπετεύει από την πόλη για να βρει καταφύγιο σε μια απομονωμένη ακρογιαλιά. Εκεί οι δυο τους θα αφεθούν στην έλξη και την απόλυτη ελευθερία, προτού η αγάπη τους μαραθεί με τον ερχομό του φθινοπώρου. Ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, σαν συνθέτης, δίνει αρχικά έναν τόνο ύμνου στον ανόθευτο έρωτα, προτού το κούρδισμα υπόκωφα αλλάξει σε οδυνηρή ελεγεία για την απώλεια.

Η ανεπιτήδευτη μούσα του Χάριετ Άντερσον ­κάνει μια ερμηνεία που διαπερνά τα σωθικά, φωτιζόμενη από τον ποιητικό μπεργκμανικό αισθησιασμό, με πλάνα που καψαλίζουν και βλέμματα που αστράφτουν. Όπως εκείνο το αξέχαστο γκρο πλαν στα μάτια της Άντερσον, που αφοπλιστικά ομολογούν όσα σκοτώνουν και όσα σώζουν τον έρωτα. 

Σουηδία. 1953. Διάρκεια: 96΄. Διανομή: WEIRD WAVE.

Σχετικά Θέματα