Κριτική

Η Τζέιν Πήρε το Όπλο της

Από -

Δραματικό, προβλέψιμα εξελισσόμενο γουέστερν που ρίχνει το βάρος στους (σχηματικούς) χαρακτήρες.

'Ισως το πλέον ταλαιπωρημένο κινηματογραφικό σχέδιο των τελευταίων χρόνων, η «Τζέιν…» ξεκίνησε από ένα σενάριο του Μπράιαν Ντάφιλντ («Η Τριλογία της Απόκλισης: Ανταρσία») το 2011 και ενάμιση χρόνο αργότερα ήταν έτοιμο να ξεκινήσει ως παραγωγή με τη Λιν Ράμσεϊ («Πρέπει να Μιλήσουμε για τον Κέβιν») πίσω από την κάμερα και πρωταγωνιστές τη Νάταλι Πόρτμαν, τον Τζουντ Λο, ο οποίος είχε μόλις αντικαταστήσει τον Μάικλ Φασμπέντερ, και τον Τζόελ Έντγκερτον (στο ρόλο του κακού).

Η αποχώρηση της Ράμσεϊ, λόγω καλλιτεχνικών διαφορών την πρώτη μέρα των γυρισμάτων, παρέσυρε τόσο τον Λο όσο και τον διευθυντή φωτογραφίας Ντάριους Κόντζι («Seven»), με τον καινούργιο σκηνοθέτη Γκάβιν Ο’ Κόνορ («Ζήτημα Τιμής», «Warrior») να καταφθάνει στο σετ εντός 24ώρου! Έτσι τα γυρίσματα μπορεί να ολοκληρώθηκαν στις αρχές του 2013, το φιλμ όμως έκανε τελικά παγκόσμια πρεμιέρα φέτος την Πρωτοχρονιά. Όλα αυτά άφησαν βαθιά σημάδια σε μια ταινία είδους η οποία προσπαθεί να ρίξει βάρος στους χαρακτήρες και να φέρει σε πρώτο πλάνο τα φεμινιστικά της μηνύματα.

Η αποφασιστική Τζέιν, της οποίας ο άντρας τραυματίζεται βαριά και η οικογένειά της κινδυνεύει από μια αδίστακτη συμμορία, κρύβει μια βαθιά θλιβερή ιστορία που ανακαλύπτουμε στην πορεία μέσα από διαδοχικά φλας μπακ. Ο (αρχικά απρόθυμος) πιστολάς στον οποίο απευθύνεται για βοήθεια είναι ο πρώην αρραβωνιαστικός της, με το δικό του επώδυνο παρελθόν. Και ο σύζυγός της, φαινομενικά ένας σκληρός παράνομος, αποδεικνύεται ένας τρυφερός, ερωτευμένος αλτρουιστής.

Με το τριπλό αυτό ψυχογράφημα να αναπτύσσεται σαν θεατρικό δωματίου με φόντο μια σκονισμένη, βίαιη και αμοραλιστική Άγρια Δύση, να διακόπτεται από επεξηγηματικά «ταξίδια» στην αρχή της κοινής ιστορίας των εμπλεκομένων και να κορυφώνεται πρώτα με ένα διεκπεραιωτικό shoot out και κατόπιν μ’ ένα τραβηγμένο από τα μαλλιά φινάλε, η πορεία της Τζέιν προς την «ενηλικίωσή» της δεν είναι παρά ένα συμβατικό, αφηγηματικά επίπεδο και αναποφάσιστο ως προς το ύφος του νεο-γουέστερν με αντρική εμφάνιση και γυναικεία καρδιά. Μια μοιραία, όπως αποδεικνύεται, αναντιστοιχία.

ΗΠΑ. 2016. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: ODEON.

banner