Κριτική

Η Τροτέζα

Από -

Τρία χρόνια μετά την εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία της «Γκαρσονιέρας», ο Μπίλι Γουάιλντερ ξανασυναντά το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Τζακ Λέμον και Σίρλεϊ ΜακΛέιν (η οποία αντικατέστησε τη Μέριλιν Μονρόε), στην κινηματογραφική διασκευή ενός γαλλικού θεατρικού μιούζικαλ των Μαργκερίτ Μονό και Αλεξάντρ Μπρεφόρ. Πραγματεύεται και πάλι ξεκαρδιστικά, με το ίδιο κοφτερό χιούμορ, αλλά λιγότερο μελαγχολική διάθεση και κοινωνικά πικρή κριτική, τον ανομολόγητο έρωτα δυο περιθωριακών χαρακτήρων, οι οποίοι αυτήν τη φορά συναντιούνται στα στενά δρομάκια της Μονμάρτρης.

Εκείνος είναι ο Νεστόρ, ένας καλόκαρδος Παριζιάνος αστυνομικός που απολύεται άδικα και ερωτεύεται μια ελαφρόμυαλη, έξω καρδιά πόρνη. Προσπαθεί απεγνωσμένα να τη βγάλει από το μεροκάματο του πεζοδρομίου, καταλήγοντας στη φαεινή ιδέα να υποδυθεί έναν πλούσιο Βρετανό λόρδο, ο οποίος την πληρώνει για όλο το ωράριό της.

Ίντριγκες, ανατροπές και σπιρτόζικες ατάκες εναλλάσσονται με καταιγιστική ταχύτητα σε μια ευφυή και αστεία σάτιρα της μπουρζουάζικης υποκρισίας, η ηθική διαφάνεια της οποίας βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο του παμπόνηρου Γουάιλντερ («Εάν πρόκειται να πείτε στους ανθρώπους την αλήθεια, να είστε αστείοι γιατί αλλιώς θα σας σκοτώσουν»). Όπως και η «θολή» σχέση νομοταγούς και εγκληματικής συμπεριφοράς σε έναν κόσμο απάτης, υποκρισίας και διάχυτου αμοραλισμού. Η άψογη σκρούμπολ τεχνική του επικεντρώνεται και πάλι σε ένα γαϊτανάκι μεταμφιέσεων και αλλαγής ταυτοτήτων («Μερικοί το Προτιμούν Καυτό», «Φίλησέ με, Κουτέ») όσο και σε μια καλόκαρδα κυνική φιλοσοφία που εκφράζει στωικά ο ξεκαρδιστικός Μουστάς (ο Λου Τζακόμπι πήρε τη θέση του Τσαρλς Λότον, ο οποίος, όπως κι η Μονρόε, πέθανε λίγο πριν από την από έναρξη των γυρισμάτων). Ο ιδιοκτήτης του καφέ όπου εξελίσσεται το μεγαλύτερο μέρος της δράσης και έχει μια διαφορετική κάθε φορά εκδοχή να διηγηθεί για το παρελθόν του, τελειώνοντας πάντα με τη φράση «αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία».

Η ταινία αποτέλεσε τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του Γουάιλντερ στη δεκαετία του ’60 και βραβεύτηκε με Όσκαρ μουσικής (Αντρέ Πρεβέν) και Χρυσή Σφαίρα γυναικείας ερμηνείας (Σίρλεϊ ΜακΛέιν).

banner

ΗΠΑ. 1963. Διάρκεια: 147΄. Διανομή: ODEON.