Κριτική

Η Ταπείνωση

Από -

Ένας 67χρονος θεατρικός ηθοποιός αντιμετωπίζει μια ισχυρή καλλιτεχνική και υπαρξιακή κρίση. Αποσύρεται από την υποκριτική και κάνει σχέση με μια πολύ νεότερή του, σεξουαλικά μπερδεμένη κοπέλα, κάτι που θα τον αποπροσανατολίσει ακόμη περισσότερο. Άνιση –μελαγχολική και σαρκαστική, μα όχι σε απόλυτη ισορροπία– μεταφορά ενός μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ, με τον Αλ Πατσίνο να επιστρέφει ύστερα από καιρό στις στιβαρές ερμηνείες.

Έπειτα από ένα μακρύ, υπερδεκαετές ερμηνευτικό κώμα, ο Αλ Πατσίνο επιστρέφει στους στιβαρούς ρόλους ως 67χρονος θεατρικός ηθοποιός ο οποίος παγιδεύεται απότομα σε ένα πλήρες καλλιτεχνικό αλλά και υπαρξιακό αδιέξοδο, πηδώντας από τη σκηνή στο κενό στη μέση μιας σαιξπηρικής παράστασης. Προσφιλές θέμα στον ώριμο Φίλιπ Ροθ, στη μυθιστορηματική «Ταπείνωση» του οποίου είναι βασισμένο το σενάριο του Μπακ Χένρι («Ο Πρωτάρης»), η αποτίμηση της πορείας ζωής ενός πανικόβλητου μπροστά στην ενατένιση του επικείμενου τέλους ανθρώπου έρχεται να χτυπήσει και την πόρτα του Σάιμον Άξλερ.
Αρχικά εκείνος εγκλείεται σε ψυχιατρική κλινική και κατόπιν απομονώνεται στην πολυτελή εξοχική κατοικία του παραιτημένος από τα πάντα. Σε τακτική μέσω Skype επικοινωνία με τον ψυχίατρό του και γυροφέρνοντας στο νου του την ιδέα της αυτοκτονίας, θα συναντήσει τη νεαρή κόρη δύο καλών φίλων και συναδέλφων του, η οποία –αφού του αποκαλύψει πως τα έχει με μια μεγαλύτερή της γυναίκα– θα συνάψει μαζί του μια ερωτική σχέση που θα τον αναζωογονήσει μεν, θα τον αποπροσανατολίσει όμως ακόμη περισσότερο.

Γυρισμένη με μικρό προϋπολογισμό μέσα σε 20 ημέρες στο σπίτι του ίδιου του Μπάρι Λέβινσον (Όσκαρ σκηνοθεσίας για τον «Άνθρωπο της Βροχής»), η «Ταπείνωση» προσπαθεί να συνδυάσει τη βαθιά μελαγχολία και το πικρό, κατάμαυρο χιούμορ του Ροθ χωρίς να τα καταφέρνει απόλυτα. Βοηθούμενος από τη συγκινητική, αν και κατά στιγμές over the top ερμηνεία του Πατσίνο, ο Άξλερ αναδεικνύεται σε έναν ζωντανό, ειλικρινά απελπισμένο χαρακτήρα, τον οποίο ο έμπειρος Λέβινσον κοιτάζει ίσια στα μάτια.
Οι καλύτερες στιγμές του φιλμ ανήκουν στον επιθανάτιο, κωμικά τραγικό πανικό του, με το ανθρώπινο ντεκόρ που τον σιγοντάρει –η σεξουαλικά αποπροσανατολισμένη Πατζίν, η τρανσέξουαλ πρώην φίλη της, η θαυμάστρια του Άξλερ που θέλει να σκοτώσει τον άντρα της– να είναι περισσότερο γραφικό παρά χιουμοριστικά εκκεντρικό. Ένα πρόβλημα ανάλογο με το αναποφάσιστο αφηγηματικό ύφος της ταινίας, η οποία είναι φανερά άνιση, άλλο τόσο όμως ειλικρινής κι ενδιαφέρουσα.

ΗΠΑ. 2014. Διάρκεια: 112΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM, SEVEN FILMS.