Κριτική

Η Νύχτα των Βρικολάκων

Από -

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ο Ρομάν Πολάνσκι είχε εγκαταλείψει την Πολωνία («Μαχαίρι στο Νερό») κι είχε αρχίσει να βάζει στη Μεγάλη Βρετανία («Αποστροφή», «Η Νύχτα των Δολοφόνων») τα θεμέλια μιας φιλμογραφίας που κοιτά με κυνισμό και απαισιοδοξία τα ανθρώπινα πάθη, σκηνοθετημένα πάντα με μια κομψότατη βιρτουοζιτέ. Πριν μετακομίσει στις ΗΠΑ για το «Μωρό της Ρόζμαρι», θρίλερ το οποίο θα τον καθιερώσει παγκοσμίως, θα υπογράψει ως πρώτη έγχρωμη ταινία του μια κωμωδία τρόμου η οποία παρωδεί διασκεδαστικά τον κινηματογραφικό μύθο του Δράκουλα, με άμεσες αναφορές στο ύφος των horror classics της Hammer Films.

Έτσι, τη θέση του καθηγητή Βαν Χέλσινγκ παίρνουν εδώ δύο γκαφατζήδες βαμπιροκυνηγοί, ο υπέργηρος καθηγητής Αμπρόνσιους και ο αφελής βοηθός του Άλφρεντ, οι οποίοι φτάνουν σε ένα ορεινό χωριό των Καρπαθίων αναζητώντας βρικόλακες. Εκεί ο τελευταίος θα ερωτευτεί την όμορφη κόρη του Εβραίου ταβερνιάρη, την οποία θα απάγει ο απέθαντος κόμης Κρόλοκ. Στο κατόπι του, οι δύο ήρωες θα οδηγηθούν στον απομονωμένο πύργο του, αντιμέτωποι με μια στρατιά πλασμάτων της νύχτας. Οι σταθερές και οι κώδικες των βαμπιρικών ταινιών ανατρέπονται ξεκαρδιστικά από έναν παιχνιδιάρη Πολάνσκι, ο οποίος μοιράζει ισορροπημένα το ύφος του ανάμεσα στη φαρσική κωμωδία και την καθαρή ταινία τρόμου. Δεν λείπουν οι τολμηρά αστείες ψυχαναλυτικές αναφορές και τα εύστοχα σχόλια για τη διαφορετικότητα, την οποία ο Άλφρεντ θα οικειοποιηθεί τελικά με τον πιο ανατρεπτικό τρόπο. Ο Πολάνσκι έχει κέφια, αλλά η πεσιμιστική οπτική του παραμένει κι εδώ προφητικά (για τη δεκαετία του ’60) σταθερή, προοικονομώντας τα σκοτεινά 70s και το «θρίαμβο του κακού» στο αμερικανικό σινεμά.

ΗΠΑ. 1967. Διάρκεια: 108΄. Διανομή: ODEON.