Κριτική

Η Νύφη Φορούσε Μαύρα

Από -

Απομακρυνόμενος όλο και περισσότερο από τη νουβέλ βαγκ, καθώς είχε μόλις σκηνοθετήσει στο Λονδίνο το «Φαρενάιτ 451», ο Φρανσουά Τριφό συνεχίζει με μια ταινία είδους, η οποία βασίζεται σε μυθιστόρημα του Αμερικανού crime novel σπεσιαλίστα Κόρνελ Γούλριτς («Η Σειρήνα του Μισισιπή»), εδώ με το ψευδώνυμο Γουίλιαμ Άιρις. Μόνο που ο Γάλλος δημιουργός επεμβαίνει καθοριστικά στη λογοτεχνική ιστορία της Ζιλί, μιας γυναίκας που, έπειτα από μια απόπειρα αυτοκτονίας, φεύγει από την πόλη της κι επανεμφανίζεται στην Κυανή Ακτή, όπου γνωρίζει, αρραβωνιάζεται και σπρώχνει από το μπαλκόνι έναν άντρα.

Ακολουθεί η φονική γνωριμία της με άλλους τέσσερις, με τον Γούλριτς να κρατάει για το φινάλε την αποκάλυψη των κινήτρων της, την οποία ο Τριφό κάνει πολύ γρήγορα. Διότι, στα χνάρια του δασκάλου του Άλφρεντ Χίτσκοκ, δεν τον ενδιαφέρει το απλό μυστήριο, αλλά το κινηματογραφικό σασπένς. Το χτίζει με στιλ κι έναν ανυπόκριτο θαυμασμό για τη Ζαν Μορό, η οποία ενσαρκώνει με γήινη θηλυκότητα μια γυναίκα-αράχνη κι έναν περίπλοκο, παθιασμένο χαρακτήρα που υπερασπίζεται με σκοτεινό ρομαντισμό τον τρελό έρωτα.

Γαλλία. 1968. Διάρκεια: 107΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.