Κριτική

Η Ληστεία του Αιώνα

Από -

Μια επίλεκτη ομάδα της αστυνομίας του Λος Άντζελες προσπαθεί να συλλάβει μια συμμορία ληστών τραπεζών, η οποία ετοιμάζεται να χτυπήσει την απόρθητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Η «Ένταση» του Μάικλ Μαν εμπνέει μια σχετικά καλοστημένη, αδύναμη όμως να ξεφύγει από τα κλισέ αστυνομική περιπέτεια.

banner

Σεναριογράφος συνταγογραφημένων ταινιών δράσης («Ο Τιμωρός» με τον Βιν Ντίζελ, «Το Λονδίνο Έπεσε»), ο Κρίστιαν Γκούντεκαστ κάνει σκηνοθετικό ντεμπούτο με μια αστυνομική περιπέτεια εμπνευσμένη από την «Έξαψη» του Μάικλ Μαν. Το Λος Άντζελες αποτελεί και πάλι το φόντο εξέλιξης μιας μονομαχίας διαρκείας ανάμεσα στους επικεφαλής δύο αντίπαλων ομάδων. Μιας ασύλληπτης συμμορίας ληστών τραπεζών και μιας επίλεκτης ομάδας της αστυνομίας η οποία προσπαθεί να τους σταματήσει. Κι ενώ η δεύτερη κινείται στα όρια του νόμου, χρησιμοποιώντας κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο για να φέρει αποτελέσματα, η πρώτη σχεδιάζει να χτυπήσει την απόρθητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα, μια επιχείρηση που εκ πρώτης όψεως φαντάζει ακατόρθωτη.

Ο ανερχόμενος Πάμπλο Σράιμπερ είναι ο Ντε Νίρο και ο «χυμαδιό» Τζέραρντ Μπάτλερ ο Πατσίνο αυτού του αστικού μετα-γουέστερν, το οποίο ο Γκούντεκαστ σκηνοθετεί με νευρική κάμερα και μιαν αίσθηση βρόμικου ρεαλισμού. Ως σεναριογράφος, ωστόσο, αποδεικνύεται ανίκανος να ξεφύγει από τα κλισέ μιας εύπεπτης action movie, προβλέψιμης μέχρι τις λεπτομέρειές της από τη μία, δήθεν ανατρεπτικής και παμπόνηρης (με ουρανοκατέβατο plot twist αλά Κάιζερ Σόζε στο φινάλε) από την άλλη.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 140΄. Διανομή: ODEON.