Κριτική

Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα

Από -

Μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά επιχρωματίζεται με τεχνική αρτιότητα, προσπάθεια που μπορεί να τη φρεσκάρει και να μην την «προσβάλλει» αισθητικά, αλλά σίγουρα δεν της προσφέρει τίποτα κινηματογραφικά.

Επ’ αφορμή της συμπλήρωσης μισού αιώνα από την ίδρυση της εταιρείας Καραγιάννης - Καρατζόπουλος, μια από τις καλύτερες ταινίες του ελληνικού σινεμά επιστρέφει στις αίθουσες όπως δεν την έχουμε ξαναδεί ποτέ: επιχρωματισμένη! Κοινωνικά οξυδερκής, σεναριακά υποδειγματική (διασκευή θεατρικού του ίδιου του Τζαβέλλα) και σκηνοθετικά αξεπέραστη (μάθημα ντεκουπάζ και κινηματογραφικής αφήγησης), η συγκινητική σάτιρα του μεταπολεμικού ελληνικού μικροαστισμού «Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα» δοκιμάζεται τώρα σε ένα τολμηρό, αν και μάλλον ετεροχρονισμένο, πείραμα.
Η διεθνής προσπάθεια επιχρωματισμού ασπρόμαυρων ταινιών που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’80 εγκαταλείφθηκε γρήγορα απ’ όλους ως εμπορικά ασύμφορη και καλλιτεχνικά αναποτελεσματική. Η περίπτωση της «Γυνής…» επιβεβαιώνει το γιατί, αν και σε τεχνικό επίπεδο η δουλειά (των West Wing Studios της Φλόριντα) στη λεπτομέρεια είναι εντυπωσιακή. Ειδικά τα εξωτερικά γενικά πλάνα είναι χάρμα οφθαλμών, ξαναζωντανεύοντας μια πολύχρωμη Αθήνα των ’60s. Η ταινία, όμως, είναι φωτισμένη και σκηνογραφημένη ασπρόμαυρη, μια πρωτότυπη εικόνα πολύ πιο δυνατή εκφραστικά και ρεαλιστικά. Ο επιχρωματισμός μπορεί λοιπόν να τη φρεσκάρει και εν τέλει να μην την «προσβάλλει» αισθητικά, αλλά σίγουρα δεν της προσφέρει τίποτα κινηματογραφικά.

Ελλάδα. 1965. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: ΣΠΕΝΤΖΟΣ FILM.