Κριτική

Η Γυναίκα που Έφυγε

Από -

Γυρίζοντας με ρυθμό χολιγουντιανού μπιμουβά του παλιού καιρού, ο Νοτιοκορεάτης Χονγκ Σανγκ-σου έχει σκηνοθετήσει μόνο την τελευταία δεκαετία 14 ταινίες, υπογράφοντας παράλληλα το σενάριό τους. Αξιοζήλευτο επίτευγμα για ένα δημιουργό ο οποίος καταφέρνει να διατηρεί πάντα το ενδιαφέρον του αυστηρά σινεφίλ κοινού και του καλλιτεχνικού κυκλώματος, έχοντας βραβευτεί σε όλα τα μεγάλα διεθνή φεστιβάλ (η «Γυναίκα που Έφυγε» απέσπασε την Αργυρή Άρκτο σκηνοθεσίας στο Βερολίνο).

Μέσα από διαλογικές, χαμηλότονες δραμεντί, ο Χονγκ Σανγκ-σου επικεντρώνεται στις σχέσεις των δύο φύλων, τα καθημερινά προβλήματα της αστικής ζωής και τα αδιέξοδα χαρακτήρων οι οποίοι βλέπουν τις επιθυμίες τους να απομακρύνονται αργά, αλλά σταθερά από την πραγματικότητά τους. Η «επιφάνεια» των εικόνων του είναι πάντα ήρεμη, απλή και ανεπιτήδευτη, αφήνοντας τις λεπτομέρειες του κάδρου, τους διαλόγους των χαρακτήρων, ένα αδιόρατα αποστασιοποιημένο χιούμορ και τη σημειολογία του ντεκόρ να σχολιάσει όλα όσα κυκλοφορούν υπογείως. Έτσι, σκηνή τη σκηνή και ταινία την ταινία, ένας αόρατος κόσμος αποκαλύπτεται, στο εσωτερικό των ανθρώπων αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας, όπου καταπιεσμένα συναισθήματα, απωθημένες επιθυμίες και ψυχολογικά τραύματα περιμένουν την ευκαιρία να πάρουν το λόγο από μια φαινομενικά ατάραχη, τακτοποιημένη καθημερινότητα.

Το ενδιαφέρον της αποδραματοποιημένης και ρομερικής τακτικής του Χονγκ είναι πως ταιριάζει απόλυτα με την πειθαρχημένη κορεάτικη ιδιοσυγκρασία, την οποία ο 61χρονος δημιουργός αναλύει επιστρατεύοντας συχνά την τεχνική της πολλαπλής οπτικής. Στην «Επόμενη Μέρα Μιας Σχέσης», για παράδειγμα, παρακολουθούμε τις σχέσεις ενός 50χρονου εκδότη με τρεις γυναίκες, ενώ «Στη Χώρα των Άλλων» η Ιζαμπέλ Ιπέρ κρατάει έναν τριπλό ρόλο. Στη «Γυναίκα που Έφυγε», λοιπόν, ακολουθούμε την Γκαμ-χι (η μόνιμη πρωταγωνίστριά του Κιμ Μιν-χι), η οποία, με την ευκαιρία της απουσίας του συζύγου της σε επαγγελματικό ταξίδι, επισκέπτεται τρεις φίλες της που ζουν στα περίχωρα της Σεούλ και που έχει καιρό να συναντήσει.

banner

Με ένα αβίαστο αφηγηματικό τέμπο σχεδόν ακίνητων πλάνων των τριών-τεσσάρων λεπτών, στα οποία οι ηρωίδες κινούνται ελάχιστα ανταλλάσοντας απόψεις για καθημερινά θέματα, αρχίζει σιγά σιγά να μορφοποιείται στην οθόνη μια οικεία όσο και γοητευτικά αλλόκοτη αλήθεια. Σ’ αυτήν η φυσική ζωή (ως τοπίο που «θυμίζει πίνακα ζωγραφικής» ή ως διαρκής αναφορά στο ζωικό βασίλειο) αντιπαρατίθεται με την αστική ρουτίνα, η αντρική παρουσία έρχεται πάντα εμβόλιμη, αμήχανη και εγωιστική, το παρελθόν ξυπνά ως τραύμα που δεν έχει επουλωθεί και η χαμένη ανθρώπινη επικοινωνία αναζητά τρόπο να επιστρέψει. Παράλληλα, οι τέσσερις γυναικείοι χαρακτήρες, ενώ διατηρούν τις ιδιαιτερότητές τους, συμπληρώνουν την εικόνα ενός συλλογικού θηλυκού ψυχογραφήματος, ευαίσθητου σαν παιχνιδιάρικο χαϊκού και κομψού σαν ατμοσφαιρικό «conversation piece».

Ν. Κορέα. 2020. Διάρκεια: 77΄. Διανομή: AMA FILMS.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά