Κριτική

Η Έπαυλη με τα Μυστικά

Από -

Κοινωνικά δράματα με ήρωες που προσπαθούν να επιβιώσουν σε μια βίαιη, γεμάτη ένοχα μυστικά και πολιτικά ψέματα πραγματικότητα, οι ταινίες του Πάμπλο Τραπέρο («Λεονέρα», «Το Αρπακτικό», «Λευκός Ελέφαντας», «Η Φαμίλια») αντλούν υλικό απευθείας από την ταραγμένη αργεντίνικη καθημερινότητα. Σε αυτήν επιστρέφει ύστερα από χρόνια στο Παρίσι η Εουχένια, όταν μαθαίνει πως ο ηλικιωμένος πατέρας της έχει πάθει καρδιακή προσβολή και βρίσκεται σε κώμα. Ξανασυναντώντας την αδερφή και τη μητέρα της, το ένοχο παρελθόν της οικογένειάς της αρχίζει να βγαίνει, επιτέλους, στο φως, με τον Τραπέρο να μας αιφνιδιάζει, αρχικά ευχάριστα, καθώς αποκαλύπτει κάθε δεύτερη σεκάνς και μια κρυφή προδοσία της μιας αδερφής προς την άλλη.

Με την αυταρχική μητρική φιγούρα να ομολογεί και αυτή στο τέλος τα δικά της αμαρτήματα, οι πατροπαράδοτοι δεσμοί αίματος δοκιμάζονται σκληρά σε ένα ψυχόδραμα που λατρεύει τις συμπτώσεις, τους υψηλούς τόνους και την πολιτική καταγγελία, αγωνιζόμενο μάταια να βρει την ισορροπία τους. Καταφέρνει μόνο να αποσπάσει μερικές παθιασμένες ερμηνείες και να στήσει λίγες και αυτόνομες ευφάνταστες σκηνές (οι αδερφές και οι σέξι εφηβικές φαντασιώσεις τους), με τον φιλόδοξο Τραπέρο να προσπαθεί να κουβαλήσει δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη.

Το ένα αφορά το ανθρώπινο δράμα τραυματισμένων χαρακτήρων, το οποίο κορυφώνεται σαν νατουραλιστικό θεατρικό, βασισμένο σε λεκτικές αντιπαραθέσεις και συναισθηματικές εξομολογήσεις, και το άλλο έχει να κάνει με το βρόμικο παρελθόν της χώρας, το οποίο ρίχνει βαριά σκιά πάνω από συμπεριφορές και υπολήψεις. Το πολυπόθητο πέρασμα από το προσωπικό στο συλλογικό, ωστόσο, δεν γίνεται ποτέ με κινηματογραφικά κομψό τρόπο, αλλά με σοβαροφάνεια κι εκβιαστική αισιοδοξία που αδικούν κάθε τολμηρή πρόθεση.

Αργεντινή. 2018. Διάρκεια: 117΄. Διανομή: SEVEN FILMS.