Κριτική

Η Ελπίδα του Κόσμου

Από -

Sic transit gloria mundi. Για περισσότερους από πέντε αιώνες η φράση αυτή, που σημαίνει «Έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου», συνόδευε την τελετή ενθρόνισης του νέου Πάπα, θυμίζοντάς του πως τα μεγαλεία και τα πλούτη είναι για όλους περαστικά. Για τους ήρωες του Ρομπέρ Γκεντιγκιάν, πάντως, η πικρή αλήθεια του λατινικού ρητού ελάχιστα τους αγγίζει, καθώς ο δικός τους αγώνας δεν έχει να κάνει με πολυτέλειες και δόξες, αλλά με τα απολύτως απαραίτητα για την (αξιοπρεπή) καθημερινή διαβίωση. Αυτά που αναζητούν απελπισμένα η Σιλβί, υπάλληλος σε ένα κατάστημα ρούχων, και ο Νικολά, οδηγός Uber, οι οποίοι υποδέχονται χαρούμενοι τη γέννηση της κόρης τους Γκλόρια. Στο μαιευτήριο θα βρεθούν εξίσου ενθουσιασμένοι η μητέρα της Σιλβί και ο δεύτερος άντρας της, καθαρίστρια και οδηγός λεωφορείου αντίστοιχα, η κόρη τους με τον δικό της σύζυγο, ιδιοκτήτες ενός ενεχυροδανειστηρίου, ενώ στη Μασσαλία καταφθάνει και ο πατέρας της Σιλβί, άρτι αποφυλακισθείς, για να δει την εγγονή του.

Η επιστροφή στην καθημερινότητα θα είναι για όλους σκληρή, με την παρουσία της Γκλόρια να αυξάνει τις ενδοοικογενειακές εντάσεις, φορτισμένες κι από μια σειρά επαγγελματικών πιέσεων. Εστιασμένος πάντα στο πώς αυτές ξεκινούν από το καπιταλιστικό κυνήγι του κέρδους και επιδρούν καταλυτικά στις ανθρώπινες σχέσεις, ο σκηνοθέτης των «Χιονιών του Κιλιμάντζαρο» υπογράφει ακόμα ένα κοινωνικό δράμα που δικαιώνει πανηγυρικά το χαρακτηρισμό του ως ο «Γάλλος Κεν Λόουτς». Θυμίζοντας έντονα τόσο ως πλοκή όσο και ως δραματουργία ένα συνδυασμό των «Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ» και «Δυστυχώς Απουσιάζατε», η «Ελπίδα του Κόσμου» προσπαθεί να περιγράψει διαλεκτικά την αδυναμία των μελών της εργατικής και μικροαστικής τάξης να επικοινωνήσουν μεταξύ τους κοιτώντας λίγο μακρύτερα από τα άμεσα, εγωιστικά συμφέροντά τους.

Το νόημα των απεργιακών κινητοποιήσεων, η κόντρα ταξιτζήδων και οδηγών Uber, η αυστηρότητα των αστυνομικών, των γιατρών και των (μικρο)αφεντικών δίνουν δραματική τροφή σε μια πολιτική μελέτη χαρακτήρων η οποία αποδεικνύεται οξεία μα απλοϊκή στο πρώτο της σκέλος (το πολιτικό), και ειλικρινά συγκινητική όταν η κάμερα πλησιάζει τα πρόσωπα και τα τετριμμένα μα πάντα ξεχωριστά αδιέξοδά τους.

Έτσι, ενώ από τη μια σεναριακή μεριά κάθε ήρωας φαντάζει δείγμα των διαφορετικών όψεων της σύγχρονης κοινωνικής, ηθικής και ψυχολογικής γαλλικής πραγματικότητας, από την άλλη οι φευγαλέες, τρυφερές ανθρώπινες στιγμές είναι ένας μικρός κινηματογραφικός θησαυρός. Όπως τα σιωπηλά βλέμματα της Αριάν Ασκαρίντ (βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ Βενετίας), η βραδινή συζήτησή της με τον άντρα της στη σκοτεινή κουζίνα του σπιτιού, το αφοπλιστικό «Δεν είχα τέτοια πρόθεση» της τραυματισμένης γιατρού και φυσικά τα χαϊκού του παππού Ντανιέλ, πραγματικού πρωταγωνιστή αυτής της χαμηλότονης ανθρώπινης τραγωδίας.

Γαλλία. 2019. Διάρκεια: 106΄. Διανομή: WEIRD WAVE.