Κριτική

Η Δίκη των 7 του Σικάγου

Από -

Αν και το σενάριο για την κινηματογραφική μεταφορά των γεγονότων της «δίκης των 7 του Σικάγου» γράφτηκε στην πρώτη του εκδοχή από τον Άαρον Σόρκιν το 2007 με σκοπό να το σκηνοθετήσει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, η μετά από 13 χρόνια οκτωβριανή πρεμιέρα της ταινίας στις αίθουσες και λίγο αργότερα σε streaming πλατφόρμα δεν είναι καθόλου τυχαία. Στις 3 Νοεμβρίου οι Αμερικανοί εκλέγουν τον 46ο πρόεδρό τους –ή επανεκλέγουν τον 45ο– και ο πολιτικός εμφύλιος που έχει ξεκινήσει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού από το 2000 και την εποχή Μπους συνεχίζεται με μια ακόμα κρίσιμη μάχη. Οι άνθρωποι του Χόλιγουντ έχουν πάρει ξεκάθαρη θέση στα χαρακώματα και όποτε τους δίνεται η ευκαιρία τη διατρανώνουν και επί της οθόνης, όπως τώρα κάνουν με τη «Δίκη των 7 του Σικάγο». Μια παραγωγή του Netflix με οσκαρικές φιλοδοξίες και ευθεία σύνδεση με το κοινωνικοπολιτικό παρόν του Black Lives Matter, του #metoo, της Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπεργκ και της Έιμι Κόνεϊ Μπάρετ.

Διαβόητη ως δικαστική διαδικασία-παρωδία, η οποία οργανώθηκε από την κυβέρνηση Νίξον, την αστυνομία του Σικάγο και το FBI, η επονομαζόμενη «δίκη των 7» αφορά τη σύλληψη και την προσαγωγή σε δίκη οκτώ αντιπολεμικών ακτιβιστών με βαριές κακουργηματικές κατηγορίες που αφορούσαν τα αιματηρά επεισόδια διαδηλωτών και αστυνομίας κατά τη διάρκεια του εθνικού συνεδρίου του Δημοκρατικού Κόμματος το 1968. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο συνιδρυτής της οργάνωσης των Μαύρων Πανθήρων Μπόμπι Σιλ, ο οποίος δικάστηκε χωρίς δυνατότητα παρουσίας συνηγόρου. Διαμαρτυρόμενος, κακοποιήθηκε και φιμώθηκε, για να απαλλαχτεί τελικά και να προσαχθεί σε άλλη δίκη, αφήνοντας τους υπόλοιπους εφτά να αντιμετωπίσουν έναν προκλητικά εχθρικό δικαστή και μια σειρά διαδοχικών παραβιάσεων των συνταγματικών δικαιωμάτων τους.

Βετεράνος σεναριογράφος πολιτικών δραματικών θρίλερ με δικανικές εμμονές (από την τηλεοπτική «Δυτική Πτέρυγα» ως τα «Ζήτημα Τιμής», «Παιχνίδια Εξουσίας», «Ο Έρωτας του Προέδρου» και το Όσκαρ του για το «The Social Network»), ο Άαρον Σόρκιν αναπαριστά πιστά τα γεγονότα, αλατίζοντάς τα με διακριτικό χιούμορ, γλαφυρούς χαρακτήρες (από εδώ οι καλοί, από εκεί οι κακοί) και διηγηματικό σασπένς. Κάνει ό,τι μπορεί για να «πειράξει» έξυπνα τη χολιγουντιανή φόρμουλα του courtroom drama χωρίς φυσικά να την αποδομεί ή να την ανατρέπει (δεν λείπουν και οι αλά Όλιβερ Στόουν εμβόλιμες σκηνές από αρχειακό υλικό), κάτι που ισχύει και για την φιλελεύθερη πολιτική ματιά του πάνω στο «σύστημα»: «Θεωρώ υπέροχους τους δημοκρατικούς θεσμούς μας, μα αυτή τη στιγμή στελεχώνονται από φρικτούς ανθρώπους» δηλώνει στην κατάθεσή του λίγο πριν το μελοδραματικά διδακτικό φινάλε ο αριστερός ριζοσπάστης Άμπι Χόφμαν και όλοι καταλαβαίνουν πως αναφέρεται σαφώς τόσο στο 1969 όσο και στο 2020.

ΗΠΑ. 2020. Διάρκεια: 129΄. Διανομή: ODEON.

Σχετικά Θέματα