Κριτική

Η αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ

Από -

Όπως είχε φανεί κι από το «Runaway Day» του 2013, το ασπρόμαυρο σκηνοθετικό ντεμπούτο του, ο Δημήτρης Μπαβέλλας γοητεύεται από ιστορίες φυγής και ήρωες οι οποίοι αναζητούν να αλλάξουν την πραγματικότητά τους. Επίσης από στοιχεία φαντασίας και σουρεαλιστικής κωμωδίας, τα οποία στη «…Λώρα Ντουράντ» (σε σεναριακή συνεργασία με την Κατερίνα Κλειτσιώτη) γίνονται εντονότερα, νοστιμίζοντας μια ταινία δρόμου προς την ενηλικίωση.


Ή, μάλλον, επιστροφής στην εφηβεία μέσα από το κυνήγι μιας ζωντανής φαντασίωσης. Της Λώρα Ντουράντ, Ελληνοουγγαρέζας(;) πορνοστάρ της δεκαετίας του ’90, η οποία κάποια στιγμή εξαφανίστηκε απροειδοποίητα από προσώπου γης. Ο Αντώνης και ο Χρήστος, φίλοι που φυτοζωούν σε ένα μικρό αθηναϊκό διαμέρισμα και ασχολούνται με τη μουσική, ήταν ανέκαθεν ερωτευμένοι μαζί της. Μπροστά σε μια κρίσιμη καμπή της ζωής τους (είτε για οικογενειακούς είτε για λόγους υγείας), αποφασίζουν να λύσουν επιτέλους το μυστήριο της Λώρα, ξεκινώντας άφραγκοι ένα οδοιπορικό στις τέσσερις άκρες του ελληνικού χάρτη.

Road movie που αναζητά άλλοτε συγκινητικά κι άλλοτε εντελώς άστοχα τη χαμένη αθωότητα μιας εποχής που πέρασε, αυτή η «…Λώρα» είναι σινεφίλ, παιχνιδιάρα, αλλά υπερβολικά φαρσική. Η βασική πλοκή της παραμένει εν πολλοίς προσχηματική χωρίς να ενοχλεί, τα επεισόδια-στάσεις των ηρώων της, όμως, μπερδεύουν άτσαλα τη φαντασία με την πραγματικότητα (ο κήπος των επίγειων απολαύσεων) ή ολισθαίνουν στο γκροτέσκο (το new age κοινόβιο, ο Τζέι Εφ Σεμπάστιαν). Οι ιδέες δεν λείπουν, όπως για παράδειγμα το τρυφερό, νοσταλγικό φινάλε, ενώ το χαριτωμένο, με χημεία και κωμικό τάιμινγκ πρωταγωνιστικό δίδυμο των Μάκη Παπαδημητρίου και Μιχάλη Σαράντη θα μπορούσε να αξιοποιηθεί πολύ περισσότερο με μια συμπαγή, σεναριακά τακτοποιημένη αφήγηση.

Ελλάδα. 2020. Διάρκεια: 98΄. Διανομή: TULIP ENT.

banner

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά